غزل شمارهٔ ۳۱۳

هوش مصنوعی: ای کسی که در زیر نقاب، جلوه‌گری کرده‌ای و مانند ماهی به زیبایی درآمده‌ای، تو شبیه به عید نوروز شهر ما هستی.

هوش مصنوعی: چهره زیبا و دلنشین تو به قدری پرشکوه است که حتی ماه هم به زیر چادر تو حسرت می‌برد و نسبت به زیبایی‌ات احساس کمبود می‌کند.

هوش مصنوعی: باد، موهای نرم و زیبایت را از آغوش دستار سر زنان و مردان مهم و با نفوذ برداشته است.

هوش مصنوعی: گوهر باارزش و بی‌نظیر من، به دلیل عشق و آرزوهایم، قلبم را به درد و رنج انداخته و حالا زخم‌هایم را آشکار کرده است.

هوش مصنوعی: دلم را به پای غم از دست داده‌ام و آتش غم را در دستان خود دارم.

هوش مصنوعی: از شدت ناراحتی و ناله‌های شبانه‌ام، خواب راحتی ندارم و این احساس و شورش با یاد تو همراه است.

هوش مصنوعی: از ناله‌های زیبا و دلکش تو، صدای درد من تا امروز به گوش نخورده است.

هوش مصنوعی: ای کسی که به دیگران طعنه می‌زنی، به خاطر سخنان تو، درد و رنج من بیشتر شده است.

هوش مصنوعی: خاقانی تحت تأثیر و کنترل دیگران نیست، او عاشق است و در عین حال دقت و آگاهی لازم را دارد.