غزل شمارهٔ ۲۷۱

هوش مصنوعی: از باغ وصال یک نسیم خوشبو را شنیده‌ام و به خاطر آن، دامن خود را برمی‌دارم و به سوی آن می‌دوم.

هوش مصنوعی: بدون اینکه کسی مرا همراهی کند، به سرزمین محبوبش رفته‌ام و بدون هیچ واسطه‌ای به حضور ویژه‌اش دست یافته‌ام.

هوش مصنوعی: من در اینجا از همه توانم استفاده کرده‌ام و تمام آرزوهایم را برای آنجایی که او هست از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: من این مرغ آشیان جاودانه را با عشق و به خاطر او قربانی کرده‌ام و سرم را پیش درگاه او نذر کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من این وسیله را که به نشانه‌ی زندگی ابدی است، به رغم دشمنانم به جلو آورده‌ام و به سوی در آن جاده کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: گاهی لب او را می‌گزم و گاهی به یاد او از می که وعده زده بود، می‌نوشم.

هوش مصنوعی: نام من به کلی از یادم رفته بود و در آن زمان، چیزی که از زبان خاقانی شنیدم، برایم جالب بود.

هوش مصنوعی: در ماجرایی که دیدم، چیزهایی را مشاهده کردم که هیچ یک از عاشقان پیش از من ندیده بودند، اما افسوس که اینها تنها در خواب برای من اتفاق افتاده است.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که من با تخیلات و توهماتم به باغی از فضایل و نیکی‌ها وارد شده‌ام، همچون کسی که از راه خیال وارد آن شده باشد.

هوش مصنوعی: زیبایی دین محمد به قدری بالا و برجسته است که من او را از بین تمام موجودات برگزیده‌ام.

هوش مصنوعی: من مانند جبرئیل، معانی و مفاهیم را به نحوی لطیف و زیبا در آستین مریم، یعنی در وجود او، دمیده‌ام.

هوش مصنوعی: بدون تردید، این چهره‌ی جدید که به نظم سروده‌ام، از نسل و تاثیرات آن نثر عمیق و ارزشمند originates می‌باشد.

هوش مصنوعی: ای کسی که فرمان خود را به خاطر تو به دست تو سپرده‌ام، از تیر و کلام دشمنان نجات یافته‌ام.

هوش مصنوعی: تو هدایت‌کننده‌ای و من مانند طوفانی سرسخت بر کسانی که در جهل و نادانی عادت کرده‌اند، می‌تازم.

هوش مصنوعی: من از گزند و آزارهایی که دیده‌ام رنجیده‌ام و به ناچار خط جدایی را بر سرنوشت خود نوشته‌ام.

هوش مصنوعی: اما بدان که به آن سرزمین نخواهم رفت، زیرا در آنجا آب‌های فراوانی وجود دارد و من از ترس گزیدگی سگ‌ها، جرات نمی‌کنم.