غزل شمارهٔ ۲۷۲

هوش مصنوعی: عزیز دل، نمی‌توانی در دنیای سخت و پرخون قدم بگذاری و از مشکلات و غم‌ها دور شوی.

هوش مصنوعی: زندگی مانند اسبی است که جوانی بر آن سوار است، و نمی‌توان زین که نشانه بار سنگین است را بر او گذاشت.

هوش مصنوعی: هر روز تو را غم‌ و اندوهی به اندازهٔ صد سال می‌آید، اما نمی‌توانی بیشتر از این در دل نگه‌داری.

هوش مصنوعی: بار مشکلات و سختی‌های زندگی را بر دوش عمر خود بگذار، چرا که نمی‌توان آنها را بر دوش زمان و روزگار گذاشت.

هوش مصنوعی: در زمانی که نام تو بر زبان‌ها باشد، می‌توان به سادگی کسی را تهدید کرد که نمی‌توان بر سر او داغی گذاشت.

هوش مصنوعی: در این مکان، کسی که به تماشای جهان می‌پردازد، اجازه نمی‌دهد که خطا و گناهی بر راهنمای او تأثیر بگذارد.

هوش مصنوعی: آن جهانی که تو در ابتدا دیدی، اکنون خراب است. دیگر نمی‌توان به آن ساخت و سازی داد.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه جان به شدت تحت فشار و غم‌های زیاد قرار دارد، نمی‌توان به راحتی یک غم را نادیده گرفت یا از بین برد.

هوش مصنوعی: دلِ آدمی که از چیزهای بی‌ارزش و ناپاک فاصله گرفته، باید مراقبت شود؛ چرا که نمی‌توان آن را به چیزهای خُسسانه و پست سپرد.

هوش مصنوعی: سر تو مانند تخت سلطنت است که در خطر راهی قرار دارد و از آنجا نمی‌توان با امنیت خارج شد.