غزل شمارهٔ ۲۴۵

هوش مصنوعی: زمانی که سخن تلخی به زبان می‌آوری، تو را بر این می‌نامم که با من دشواری می‌کنی؛ اما اگر کار به جان من کشیده شود، تو را دیگری می‌نامم.

هوش مصنوعی: غم و درد خودم را به من بده تا بتوانم عمر خوشی را برای تو بگویم. خاک وجودم را نَشر کن تا بتوانم مانند یک تاج بر سرت بگذارم.

هوش مصنوعی: چشم‌ها و چهره‌ام به خاطر تو هم رنگ اشک و هم رنگ کبود است؛ از این پس هنرت را همانند عیسی، که رنگ‌ها را زیبا می‌کند، می‌خوانم.

هوش مصنوعی: وقتی غم تو به سراغم می‌آید، به آغوش درد تو پناه می‌برم و به سراغ کوی تو می‌آیم و از در و دیوار بر تو ناله می‌کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه می‌دانم تو از این صحبت‌ها چیزی نمی‌فهمی و نتیجه‌ای نمی‌گیری، دیگر سکوت می‌کنم و چیزی نمی‌گویم.

گفتی زمانش که برسد، کار ترا بهتر می‌کنم. فریبم مده تا ترا بازی دهنده نخوانم.

هوش مصنوعی: از مشکلات و دردهای خاقانی ناخواسته بی‌خبرم، وای بر من! می‌دانم که اگر ندانسته درباره‌ات صحبت کنم، ممکن است نتوانی در خط کسی به درستی قرار بگیری.