غزل شمارهٔ ۲۴۶

هوش مصنوعی: اگر به من رحم کنی، جانم را بر سرت نثار می‌کنم، و اگر به من آسیب برسانی، دل را بر تیغه خنجر تو می‌افشانم.

هوش مصنوعی: می‌دانم که چه احساسی دارم، آیا باید به خنجر تو خون بپاشم یا بر سرت بریزم؟

هوش مصنوعی: من در مژگانم مانند سوزن، صد رشته مروارید دارم و می‌توانم آنها را یا در دامن تو بریزم یا بر روی آغوش تو بپاشم.

هوش مصنوعی: به تو خنجری تقدیم می‌کنم که مانند چشم من درخشان است، و از گوهر وجود خودم، عمرم را بر گوهر تو می‌فشانم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی جواهری از جان خودت، آن را در کمر تو می‌دوزم و اگر دانه‌ای از دل می‌خواهی، آن را بر روی تو می‌ریزم.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی‌ات مورد قبول باشد، مانند طاووس زیبا و خوش‌تزئین، من هم بر زیبایی‌ات تکیه می‌کنم و آن را به نمایش می‌گذارم.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، با من به سلامی بی‌احساس و بی‌کلام بیا، تا من بتوانم از چشمانم هر لحظه زیبایی‌ات را به نمایش بگذارم.

هوش مصنوعی: خاک را برای سلطان تو تاج و نشان قرار بده و بر سر او بگذار تا من نیز بر افسر او بپاشم.

هوش مصنوعی: به خاقانی نشان بده که آن جسم روحانی را تا من بتوانم بر پیکرش نور افشارم.