غزل شمارهٔ ۲۰۲

هوش مصنوعی: من فکر نمی‌کنم کسی به اندازه‌ی این دوستی که رنگ و حالتش نتواند جلب توجه کند، وجود داشته باشد و همچنین کاری که کسی انجام می‌دهد، به اندازه‌ی این کار بی‌نور و بی‌فایده باشد.

هوش مصنوعی: از رشتهٔ جانم چیزی باقی نمانده جز یک تار خونین. هیچ تار نازک‌تری نمی‌بینم که به کسی اختصاص داشته باشد.

هوش مصنوعی: موهای پیچ‌خورده‌اش عمداً بر دل من گره می‌زند و من دیگر نمی‌توانم گمان کنم که این کارش فقط یک بازی است، زیرا او کسی دارد.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانم روزی را که در آن یزید دل دو جهان را به یک رشته مو داده است، مثل روزهای عادی و بازاری بپندارم؛ زیرا این امر خاص و بی‌نظیر است و هیچ‌کس مشابه آن را ندارد.

هوش مصنوعی: نسیم صبح به جانم لطافت و تازگی هدیه آورد و بوی آن را از اینجا به عنوان تحفه‌ای ارزشمند در نظر می‌گیرم، اما فکر نمی‌کنم که کسی دیگری هم این را دارد.

هوش مصنوعی: هرچند که ممکن است زیر هر سنگی صدای شاعری همچون خاقانی را بشنوی، اما من هرگز تصور نمی‌کنم که کسی از این فراتر باشد که بتواند سخنی بهتر بیان کند.