غزل شمارهٔ ۱۹۹

هوش مصنوعی: روزهای زندگی‌ام در شب سپری می‌شود و این شب همچنان روزی از عذاب و رنج به من هدیه می‌دهد.

هوش مصنوعی: انگار دل در دامن کسی افتاده و از آن در به زمین افتاده است.

هوش مصنوعی: زمانی که برمی‌گردم و به یاد گذشته می‌افتم، احساس می‌کنم که امید مانند خورشیدی در بالای سرم درخشان است و مرا در آغوش می‌گیرد.

هوش مصنوعی: هر کسی که نوشیدنی غم را تجربه کرده باشد، من نیز به اندازه‌ی فاصله‌ام از بغداد به آن قسم می‌خورم.

هوش مصنوعی: دل مانند آبی است که در آتش می‌جوشد و بدن نسبت به آن حالت ناپایداری دارد و به فریاد می‌آید.

هوش مصنوعی: شاید بر اثر نگاه آن کسی که مانند کوهی از پولاد است، چشمانم بسته شده و بی‌حرکت مانده‌ام.

هوش مصنوعی: زبان من مثل موی من شده و مویم مثل زبان من، از اینکه به من ظلم شده، ناامید و نگرانم که این چه ظلمی است که دوباره رخ داده است.

هوش مصنوعی: سینهٔ من مانند آسمانی است که از خون او پر شده و به همین دلیل از نابودی و خرابیش پر شده است.

هوش مصنوعی: به خاطر اشک‌هایی که می‌ریزم، مانند آب داغی هستم که این دل را از درد و غم‌ها خالی کرده است.

هوش مصنوعی: لباس جان را بگذار و از اینجا برو، زیرا دل تو به خاطر غم و اندوه باز شده است.