غزل شمارهٔ ۱۹۱

هوش مصنوعی: اگر به کسی آسیب برسانی و نگران عواقب آن نباشی، به مراتب راحت‌تر و لذت‌بخش‌تر است تا اینکه به دل دیگران بی‌رحمی کنی و از آن‌ها دوری کنی.

با آن چشمان جادوگر در من آتش می افکنی. هم دل را می‌شکنی و هم تن را؛ دلدار چنین خوشتر است!

هوش مصنوعی: هر روز با هوشیاری جدیدی، دل من را می‌آزاری. تو با هزاران ناز و غمزه می‌آیی و در عوض، عذرخواهی می‌کنی. اما این نوع آزار، برای من خوشایندتر است.

هوش مصنوعی: من نوری روشن و در عین حال پنهان هستم، زیبایی و داستانی شیرین از من است. بوسه‌ای از تو و جانم از من است؛ چنین بازاری بسیار خوشایندتر است.

هوش مصنوعی: به راستی دل مرا سخت آزردی و احساساتم را جریحه‌دار کردی، اما این جنگ و جدال، برای من به طرز عجیبی دل‌چسب و دل‌انگیزتر شده است.

هوش مصنوعی: مرغی که به دام تو افتاده، برایم سؤال‌برانگیز است. من در عین اینکه غم می‌خورم، خوشحالم که در کنار کسی هستم که غم‌هایش را می‌فهمم و به آن اهمیت می‌دهم.

هوش مصنوعی: من به شدت عشق با تو را در دل دارم، تو مانند عیسی برایم مایه حیات هستی و جانم را با محبت تو پر کرده‌ام. عاشقانه به این وضعیت راضی‌ام که با یاری چون تو زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: بی‌تو، من زنده نیستم و وجودم بی‌تو گم شده است. زندگی من بدون تو بسیار بهتر است.

هوش مصنوعی: خاقانی با دل و جان خود بر زمین معشوقش نثار می‌کند، چرا که این عشق فداکاری و از خودگذشتگی از عاشق صوفی بسیار زیباتر است.