غزل شمارهٔ ۱۸۳

خاقانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۳

چون زلف یار گیرم دستم به یارب آید

چون پای دوست بوسم جانم برِ لب آید

هر شب ز دست هجرش چندان به یارب آیم

کز دست یارب من یارب به یارب آید

تا خط نو دمیدش بگریزم از غم او

کانکه سفر نشاید چون مه به عقرب آید

غزل شمارهٔ ۱۸۲: آن کو چو تو دلربای دارد غزل شمارهٔ ۱۸۴: با درد تو کس منت مرهم نپذیرد

اطلاعات

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

چون زلف یار گیرم دستم به یارب آید

چون پای دوست بوسم جانم برِ لب آید

هوش مصنوعی: وقتی که زلف معشوق را در دست می‌گیرم، چنان حس و حال خوشی دارم که گویی جانم به لبم می‌رسد؛ این حس شوق و هیجان وقتی که پای دوست را می‌بوسم، بیشتر می‌شود.

هر شب ز دست هجرش چندان به یارب آیم

کز دست یارب من یارب به یارب آید

هوش مصنوعی: هر شب به خاطر دوری او، به خداوند ناله می‌کنم و از شدت درد و غم، گویی خداوند هم سلب آرامش از من کرده است.

تا خط نو دمیدش بگریزم از غم او

کانکه سفر نشاید چون مه به عقرب آید

هوش مصنوعی: تا وقتی که صبح نو برسد، از غم او فرار می‌کنم. زیرا در آن زمان سفر کردن ممکن نیست، همان‌طور که وقتی ماه به دُم عقرب می‌رسد، کارها به هم می‌ریزد.