شمارهٔ ۷۷ - در ستایش شروان شاه

هوش مصنوعی: من هرگز نمی‌توانم خود را به نمایش بگذارم و به خیال خودم لبخندی بزنم، زیرا آن محبوب شاداب و سرزنده، عهد و پیمانش را نمی‌شکند. آرزویم در دل شکسته و امیدم در جانم از بین نمی‌رود.

هوش مصنوعی: من از نادانی و سادگی خود در برابر چهره‌اش ناله می‌کنم، اگرچه حتی اگر نگهبان بدگو و بدبین او هم در برابر من باشد، هیچ‌گاه نمی‌تواند صدای نالم را خاموش کند.

هوش مصنوعی: اگر سخنان من برای او ناپدید شود و او نسبت به خونی که ریخته می‌شود بی‌تفاوت باشد، تنها یادآوری رنج‌های من می‌تواند او را به فکر فرو ببرد و این است که عهد و پیمان من به آسانی شکسته نخواهد شد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که دوری او دلم را بسوزاند، چگونه می‌توانم به احساساتم مقاومت کنم؟ می‌دانم که می‌توانم تحمل کنم، زیرا می‌دانم که مانند موم در برابر گرما و فشار نمی‌شکنم.

هوش مصنوعی: تا وقتی که عشق مرا خسته نکرده بود، با تیر محبت تو دلم را نشانه گرفت. حالا اگر هم دلم آسیب ببیند، راضی‌ام، چون احساساتم را در این راه خرج کرده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر کسی از دانش و خرد خود در زندگی به درستی استفاده کند و به کار گیرد، هرگز اجازه نخواهد داد که مشکلات یا چالش‌ها او را بشکند و به راحتی ادامه خواهد داد.

هوش مصنوعی: از آن نگاه فریبنده و نازک به تو، ای شاه شروان، نجاتم را طلب می‌کنم. بدان که هیچ نیرویی جز شاه شروان نمی‌تواند لشکر کافران را شکسته و نابود کند.

هوش مصنوعی: اگر خاقانی مانند سنجر (شاه) باشد، در برابر زلف او همچون یک خدمتکار است. حتی اگر صبر او به اندازهٔ صد لشکر باشد، نمی‌تواند از قدرت مژگان او فرار کند.