شمارهٔ ۱۴۱ - باز هم در مرثیهٔ خانوادهٔ خویش

هوش مصنوعی: من دوستی داشتم که بسیار به من وفادار بود و در زندگی لحظات راحت و خوشی را با او سپری کردم.

هوش مصنوعی: چشم حسود باعث شد که کارهایم خراب شود، وگرنه کار خوبی در پیش داشتم.

هوش مصنوعی: از لب و دندان من خداحافظی کن، زیرا که دیگر آن روایت دل‌نشین را ندارم که قبلاً داشتم.

هوش مصنوعی: من ثروت و دارایی‌ام را می‌شمردم و به همین دلیل در هر انگشتم نشانه‌ای از آن داشتم.

هوش مصنوعی: تو را می‌بینم که لبخند بر لب داری و گویی خوشحالی، اما در دل من آگاهی از غم و گریه‌ای نهان وجود دارد.

هوش مصنوعی: من بدون دل و یاری نبودم و چنین نیست که همیشه تنها باشم؛ در دل خود همیشه همدلی و یاری داشتم.

هوش مصنوعی: او دیگر آن محبوب نیست، بلکه فقط یادگاری از عمر من باقی مانده که به یادش دارم.

هوش مصنوعی: راز من را هیچ کس نمی‌دانست، زیرا من در دل رازداری داشتم.

هوش مصنوعی: هرگز از هیچ نوع نگرانی و اندوهی ناراحت نبودم، چون همیشه از دنیای غم و اندوه فاصله داشتم.

هوش مصنوعی: من به آن اندوهی دچار شدم که باید دچار می‌شدم، زیرا در این اندوه، اختیاری از خود نداشتم.

هوش مصنوعی: دل بسان دل من بود که در میدان شادی و خوشی، با طرب و سرور، هنوز سرشار از لذت و شادمانی است.

هوش مصنوعی: در زمانی که غم و ناراحتی بر زندگی‌ام سایه افکنده، هنوز در دل خود شادی و خوشی‌ای مانند بهار داشتم.

هوش مصنوعی: غم به دل من افتاده و آن را شکسته است. اگرچه قبلاً بار و باری داشتم، اکنون احساس سستی و بی‌حالی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به مانند نی دارم آتشی که به درونم افتاده است، چون در قلبم جرقه‌ای روشن داشتم.

هوش مصنوعی: هیچ کسی به من ایمان ندارد که از همان ابتدا کاری خلاقانه و هنری انجام می‌دادم.

هوش مصنوعی: وقتی به درون خودم نگاه می‌کنم و احساس تنهایی می‌کنم، حتی نمی‌توانم فکر کنم که روزی کسی به کمکم آمده بود.