خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

ابیات پراکنده از فرهنگهای لغت

کسایی » ابیات پراکنده از فرهنگهای لغت

شمارهٔ ۱ : بگشای راز عشق و نهفته مدار عشق

شمارهٔ ۲ : آسمان خیمه زد از بیرم و دیبای کبود

شمارهٔ ۳ : جهان جای به تلخی است ، تهی بهر و پر دخت

شمارهٔ ۴ : مردم چو با ستور موافق بود به فعل

شمارهٔ ۵ : چون که یکی تاج و بَساک ملوک

شمارهٔ ۶ : رودکی ، استاد شاعران جهان بود

شمارهٔ ۷ : یکی جامه وین بادروزه ز قوت

شمارهٔ ۸ : با دل پاک مرا جامهٔ ناپاک رواست

شمارهٔ ۹ : باد و گردم نکرد زشتی هیچ

شمارهٔ ۱۰ : از راستی تو خشم وری دانم

شمارهٔ ۱۱ : خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد

شمارهٔ ۱۲ : مرا گفت بگیر این و بزی خرم و دلشاد

شمارهٔ ۱۳ : افراز خانه ام ز پی بام و پوشش

شمارهٔ ۱۴ : لاله به غَنجار ، سرخ کرده همه روی

شمارهٔ ۱۵ : چندین حریر حُلّه که گسترد بر درخت

شمارهٔ ۱۶ : هزار آوا همی بر گل سراید

شمارهٔ ۱۷ : ز هول تاختن و کینه آختنش مرا

شمارهٔ ۱۸ : بر آمد ابر پیریت از بن گوش

شمارهٔ ۱۹ : سزد که دو رخ کاریز آب دیده کنی

شمارهٔ ۲۰ : آنچه به پیمانه تو را داده اند

شمارهٔ ۲۱ : کافور تو با لوس بود مشک تو با ناک

شمارهٔ ۲۲ : آن جهان را بدین جهان مفروش

شمارهٔ ۲۳ : ای دریغا که مورد زار مرا

شمارهٔ ۲۴ : دل شاد دار و پند کسایی نگاه دار

شمارهٔ ۲۵ : ای زدوده سایهٔ تو ز آینهٔ فرهنگ زنگ

شمارهٔ ۲۶ : زواله اش چو شدی از کمان گروهه برون

شمارهٔ ۲۷ : دل نرم کن به آتش و از بابزن مترس

شمارهٔ ۲۸ : نادیده هیچ مشک و همه ساله مشکبوی

شمارهٔ ۲۹ : چگونه سازم با او چگونه حرب کنم

شمارهٔ ۳۰ : تنی درست و هم قوت بادروزه فرد

شمارهٔ ۳۱ : تیز بودیم و کند گونه شدیم

شمارهٔ ۳۲ : نسوز نامرده ، ای شگفتی کار

شمارهٔ ۳۳ : عمر چگونه جهد از دست خلق

شمارهٔ ۳۴ : هول تاختن و کینه آختنْش مرا

شمارهٔ ۳۵ : کسی که سامهٔ جبار آسمان شکند

شمارهٔ ۳۶ : چنان مگوی ، ولیکن چنان نمای به خلق

شمارهٔ ۳۷ : این گنبد گردان که برآورد بدین سان

شمارهٔ ۳۸ : آسمان آسیای گردان است

شمارهٔ ۳۹ : خراس و آخر و خُنبه ببردند

شمارهٔ ۴۰ : می تند گرد سرای و در تو غُنده کنون

شمارهٔ ۴۱ : کوهسار خشینه را به بهار

شمارهٔ ۴۲ : آراسته کردند به پروین دو شب من

شمارهٔ ۴۳ : سزد که بگسلم از یار سیم دندان طمع

شمارهٔ ۴۴ : نان سیاه و خوردی بی چَربو

شمارهٔ ۴۵ : بیمارم از نهیب عقب رنجه

شمارهٔ ۴۶ : فروز باسلیق مرا ترسا

شمارهٔ ۴۷ : که نعمهای او چو چرخ روان

شمارهٔ ۴۸ : درهٔ من شده ست از نعمت

شمارهٔ ۴۹ : دو گوش سخت کن و بیهده سخن مشنو

شمارهٔ ۵۰ : دلی را کز هوا جستن چو مرغ اندر هوا یابی

شمارهٔ ۵۱ : ما را بدان لب تو نیاز است در جهان

شمارهٔ ۵۲ : خواجه ، تُتماج باید و سر بریان

شمارهٔ ۵۳ : از گواز و تَش و انگشته و بهمان و فلان

شمارهٔ ۵۴ : هر چه کردی نیک و بد فردا به پیشت آورند

شمارهٔ ۵۵ : نکنی طاعت و آنگه که کنی سست و ضعیف

شمارهٔ ۵۶ : آنکه نداند همی سرود ز یاسین

شمارهٔ ۵۷ : از عبیر و عنبر و از مشک و لاد و دار بوی