شمارهٔ ۷۵ - وله ایضا

هوش مصنوعی: این جمله به معنای این است که شخص از دیگران نمی‌خواهد که به خاطر او نیکوکاری و بخشش کنند، زیرا او ترجیح می‌دهد که همواره در یاد و خاطر دیگران باقی بماند و نیازی به بهانه‌جویی برای دریافت کمک نداشته باشد. در واقع، او خواهان این است که به طور مستقل و بدون نیاز به انعام یا بخشش، در جامعه زندگی کند.

هوش مصنوعی: هر روز صبح، با امیدی پر از عشق به سوی تو می‌آیم و سپس در شب هیچ چیز از آن امید باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: من معانی زیادی را با دقت و عاطفه خلق کردم، اما هیچ یک از آن‌ها نتوانسته‌اند به هدف و نشانه‌های دلخواه برسند.

هوش مصنوعی: من پنجاه سال در این خانه خدمت کرده‌ام و امروز جز قصه و یادگار چیزی همراه ندارم.

هوش مصنوعی: اگر من لیاقت هیچ چیزی را نداشته باشم و مثل آفتاب در آسمان بی‌ارزش باشم، پس در این دنیا هیچ‌کس شایسته‌ی دریافت هدیه‌ای نیست.

هوش مصنوعی: این اتفاق به خاطر سرنوشت ماست که من و آفتاب، دو موجود معروف و شناخته‌شده در جهان هستیم، اما در برابر این درگاه، هیچ ارزش و اهمیتی نداریم.

هوش مصنوعی: من می‌دانم که تو به من می‌دهی، اما در خزانه‌ات چیزی وجود ندارد، یعنی شخصی که بخشنده است، هیچ چیز در خزانه‌اش ندارد.

هوش مصنوعی: هر کسی که در این جهان به نعمت‌ها و خوشی‌ها دست یافته، سزاوار عنایت و بخشش تو است، و من در کنار این همه نعمت، هیچ چیز ندارم.

هوش مصنوعی: امید من بر اساس وعده‌های تو، به دام بزرگی تبدیل شده است، اما در این دام هیچ ثمری وجود ندارد.

هوش مصنوعی: در مسیر پذیرش تو، موقعیت من خوب است، اما چه فایده دارد وقتی که در خانه تنهایی و دلخوری دارم؟

هوش مصنوعی: وقتی که لبان معشوق من به وعده‌های تو باز شود، آن وعده‌ها همچون منبع حیات خواهد بود و در عین حال، خودت چیزی در میان آن‌ها نخواهی داشت.