شمارهٔ ۷۰ - وله ایضا

هوش مصنوعی: شب من شبی است که در کنار کسی، عطری خوشبو و دلنشین به فضا پاشیده شده است.

هوش مصنوعی: در صبحگاهی، سپاه روم در شب شکست خورد و به زنگبار عقب‌نشینی کرد.

هوش مصنوعی: من از تاریکی‌ها و بدبختی‌ها فرار کردم و چرخ روزگار به سوی خوبی‌ها و روشنایی‌ها حرکت کرد.

هوش مصنوعی: سن و سال مردم به مانند پنبه است، که با گذر زمان شکل و فرم خود را تغییر می‌دهد. من نیز به سال‌های عمرم نگاه می‌کنم و می‌بینم که چطور گذر ایام مرا تحت تأثیر قرار داده و به نوعی به من شکل و شمایلی خاص بخشیده است.

هوش مصنوعی: ناگهان، دست قدرت موسی، مانند روشنایی سفید، برسر و ریش من تأثیر گذاشت و مرا محکم و استوار کرد.

هوش مصنوعی: رنگ روی من به خاطر ترس از مرگ تغییر کرده و مویم هم از او در امان مانده است.

هوش مصنوعی: موهای من همچون ماری است که هزاران نفرت از طبیعت من به همراه دارد.

هوش مصنوعی: من یک انسان ساده‌دل هستم که به دست سرنوشت فریب خورده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر نیاز باشد که شب به زایمان بپردازد، پس شب من نیز آماده‌ی رویش و پیدایش است.

هوش مصنوعی: زمانی که روزگار تغییر کرد و وفاداری و یکرنگی از بین رفت، موهای من نیز نشان از این تغییرات گرفتند و رنگ روزگار را به خود گرفتند.

هوش مصنوعی: روز و شب باعث ایجاد دو نوع رفتار و حالات در انسان‌ها می‌شود که همه افراد به نوعی از این تغییرات تاثیر می‌پذیرند و به شمارش و تحلیل آن می‌پردازند.

هوش مصنوعی: در شب سختی و دشواری‌ام، روزی که باید به آن امید داشت، به خاطر تاریکی و مشکلات، رنگ و حالتی ناخوشایند پیدا کرده است.

هوش مصنوعی: پیری همچون آتش بر سر من روشن شده است که شعله‌های آن جان مرا می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: بی‌تردید، اندوه و غم در دل این سینه‌ی زخمی ریشه دوانده است.

هوش مصنوعی: چون در شب نوری دید، با خود عهدی بست و تصمیمی گرفت.

هوش مصنوعی: دل عزیز، صحبت خود را درباره آرزوها کوتاه کن، زیرا شب عمر ما به سرعت در حال طی شدن است و زمان بسیار محدود است.