شمارهٔ ۳۱۹ - ایضا له

هوش مصنوعی: جهان پر از مهربانی و محبت است، اما افتخار نویسندگان و اهل قلم به کسی نیست جز کسی که از هنر و فضیلت به جای غم‌خواری، حمایت کند.

هوش مصنوعی: هرگز از تو آسیبی به من نرسیده و هرگز از تو اذیتی بر من نیامده است.

هوش مصنوعی: این شعر به این مضمون اشاره دارد که آیا می‌توان داستان زندگی فردی آزاد و مستقل را به کسی گفت که خود تحت قید و بند و محدودیت‌هاست و نمی‌تواند حقیقت را درک کند. به نوعی، این سوال مطرح می‌شود که چگونه می‌توان تجربه‌های واقعی آزادگان را به کسی منتقل کرد که همچنان در انکار و وابستگی زندگی می‌کند.

هوش مصنوعی: هرچند که دیگران هم توانایی و علم دارند، اما تو منحصر به فرد هستی و مثل هیچ‌کس دیگری نیستی.

هوش مصنوعی: من به امید بیداری و شفا برای تو هستم و آرزو می‌کنم که تنها بیماری‌ام را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر تو به اینجا نیامدم، زیرا هنوز من نه چهره‌ای دارم که تو را خوش بیاید و نه رنگ و شواهدی از رفتارم که تو را راضی کند.

هوش مصنوعی: اما من زحمتی را که کشیده‌ام به دست افرادی آورده‌ام. آیا می‌دانی که هر بار چقدر سختی کشیده‌ام؟

هوش مصنوعی: به تو که دارای عظمتی هستی، پناه آوردم که اگر در سختی و مشکلات زندگی‌ام به دادم رسیدی، شاید بار دیگر به زندگی و حرمت انسانی‌ام برگردم.

هوش مصنوعی: نگذار که من را به در خانه کسانی بسپارند که بر خود می‌بالند، چرا که بر سر هر مدیری که ظاهراً باهوش است، فقط غم و پریشانی نشسته است.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و لطافت موی تو و شیرینی لبان تو، هرچه هم که برای دیگران ارزشمند باشد، در مقایسه با تو کم‌تر به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: از آنچه در این مکان خراب به ما رسیده، با هیچ حالتی نمی‌توان آن را مطلوب دانست و هیچ بیداری در آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگر بتوانی، کمی با مردم نرمش کن و به عنوان خدمتکاری به جمعی، چند دینار به دست بیاور.