شمارهٔ ۳۱۵ - وله ایضا

هوش مصنوعی: ای دل، تو مانند دریا هستی که از روشنایی ذاتی‌ات، رنگ اجتماعی خود را از دین و باورهایمان گرفته‌ای و به همین دلیل، به عمق و وسعتی رسیده‌ای.

هوش مصنوعی: هر آرزویی که در ذهن داشتی، وقتی آن را به زبان آوردی یا برایش تلاش کردی، دنیا بیشتر از آنچه که انتظار داشتی، به تو خواهد داد.

هوش مصنوعی: در زمان‌های آینده، هر چند که در ابتدا به نظر نمی‌رسد، کسی که در صف بزرگی قرار دارد، به تدریج به مرتبه‌ای عالی خواهد رسید.

هوش مصنوعی: بخشش و سخاوت تو به مراتب بیشتر از حوادث دنیا است و خوبی و فضل تو به اندازه‌ای زیاد است که نمی‌توان آن را اندازه‌گیری کرد، مانند شیرینی تندرستی.

هوش مصنوعی: در یک مسیر قدیمی و فراموش‌شده، توانایی و اثر شگرف دانش تو، نظم و زیبایی کارهای آن بزرگوار را مورد تحسین قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: جهان همیشه تغییرات و سختی‌هایی را به زندگی ما می‌آورد، اما این مشکلات هر چه که باشند نمی‌توانند مانع تلاش و کوشش ما شوند.

هوش مصنوعی: به خاطر سخنانی که به شوخی گفتم، می‌توانم بر خاکی که پشت سرش است، آرام بگیرم، هرچند این داستان، خود حقیقتی بود خالص.

هوش مصنوعی: ناگهان مرا دستبند زد و زیر پا انداخت و سپس گفت: برخیز و به من نشان بده که چقدر چالاک و تند هستی.

هوش مصنوعی: من اکنون فریاد می‌زنم، در حالی که دیگر دست و پاهای من بسته نیست. با آسمان باید جنگید تا موفق شوم.