شمارهٔ ۲۹۸ - وله ایضا

هوش مصنوعی: پناهی برای گروهی از دانشمندان و هنرمندان پیدا کن، زیرا روح معناها به کلمات تو حیات می‌بخشد.

هوش مصنوعی: اگر صدای تو به او برسد، مانند سنگی می‌شود که درد در دندان ایجاد می‌کند و ستاره‌های پروین از یکدیگر دور می‌شوند.

هوش مصنوعی: زمانه به گونه‌ای می‌شود که انگار اشک‌های گرانبها نثار می‌شود، در جایی که بخشندگی تو با لبخند نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: آسمان همچون دندانی است که بر زمین فشار می‌آورد و همیشه به همین دلیل مثل یک رنده، زمین را می‌تراشد.

هوش مصنوعی: از بیان خالص و بی‌پیرایه‌ی تو، هیچ گفتاری بااحتیاط‌تر وجود ندارد، هرچند در آن حرف‌ها نکته‌های مختلفی نهفته است.

هوش مصنوعی: زمانی که صبح با خنده و شادی فرا می‌رسد، گل به خاطر شادی و خوشحالی جان می‌دهد. به لطف تو، گل را به شکل زیبا و دلنشین درآورده‌اید.

هوش مصنوعی: ببخشید! آیا گناهی که تو بر دوش ما گذاشته‌ای، روزی از بین می‌رود؟ آیا تغییراتی که در زندگی‌ام ایجاد شده، می‌تواند به خوبی به سرانجام برسد؟

هوش مصنوعی: محبت و احساسات خود را به کسی نشان نده که در زمان نیاز، پای خود را بر روی او می‌گذارد و او را نادیده می‌گیرد.

هوش مصنوعی: آسمان به خوشی ابروهای او گره خورده و جهان به خاطر بدی‌های او از ریشه کنده شده است.

هوش مصنوعی: به خاطر تو و دیدن تو، حالتی شبیه به سرگشتگی و غم به من دست داده است. مانند دوات که از غصه مغشوش است، من هم در این حال به نظر می‌رسم.

هوش مصنوعی: سخنان خوب و روشن را با دقت و تامل بنگر، و به ظواهر و ظاهر افراد و لباس‌های کهنه توجه نکن.

هوش مصنوعی: بدان خدایی که به تو آنچه را که نیاز داشتی عطا کرد، همان‌طور که به رهی، زبان خواسته‌اش را عطا کرده است.

هوش مصنوعی: این بیت به معنای این است که اکنون که بندۀ تو از حد و مرز خود فراتر رفته و دچار خطا شده است، آیا نمی‌خواهی با نوازش و عفو به او رحمت کنی؟