شمارهٔ ۲۸۴ - ایضاً له

هوش مصنوعی: ای پروردگارا، تویی که در هر لحظه دل و دست ظالم را به خاطر عدلت می‌شکنی، همچنان که شکر از گفتار تو ذوب می‌شود.

هوش مصنوعی: آرزوها با محبت او به حرکت درمی‌آید و دل انسان از جایی دیگر به ناله در می‌آید، مانند وقتی که قلم بیمار تو از زیر لب ناله می‌کند.

هوش مصنوعی: اگرچه خورشید به روشنی و تابش خود همیشه درخشان است، اما در آسمان گردون حتی یک گل از باغ تو نمی‌تواند وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: اگر در دیوار یک کشور پاسبانی بیدار و vigilante نباشد، دزدهای حوادث به راحتی به آن نفوذ می‌کنند.

هوش مصنوعی: از دل روشن تو شهادتی معتبر دارم که این دعاگویِ صمیمی، با تمام وجود و جانش، خادم توست.

هوش مصنوعی: خواهش می‌کنم، بدون اینکه به من آسیب برسانی، مرا از رحمت و بخشش خودت دور نکن. چرا که خودم از نعمت و برکت حالت بی‌بهره‌ام.

هوش مصنوعی: اگر من به تعداد کمی وجود داشته باشم، به تعداد بسیار بیشتری از دیگران در زندگی مشغولند و روزگار را می‌گذرانند. آنها به کارهایی چون خوردن و نوشیدن می‌پردازند.

هوش مصنوعی: بهتر است دیگران را هم مانند من بپنداری، من هم تو را ستایش می‌کنم، حتی اگر برادرت بیشتر از من ستایش شده باشد، اما عظمت کار تو چیز دیگری است.

هوش مصنوعی: زیاد در مورد مسائل غیرضروری صحبت نکن، چون زمان و انرژی تو محدود است و رغبت دیگران به شنیدن داستان‌های طولانی کاهش پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: اگرچه به خاطر بخشش و مهربانی‌ات، تلاش کردی تا به طریقی که شایسته‌ات است بر من لطف کنی، اما این محبت تو مانند قلمی است که گوهرهای باارزش را به تصویر می‌کشد.

هوش مصنوعی: در اینجا به نوعی به اهمیت نان و روزی که به دست می‌آید اشاره شده است. کسی که دیوانه‌وار برای حفظ آبرو و شخصیت خود تلاش می‌کند، حاضر است از جان و خون خود بگذرد تا بتواند به دیگران نشان دهد که چقدر در این مسیر جدی است. این فرد می‌خواهد برای دیگران روشن کند که نان و روزی به چه میزان ارزشمند و مقدس است.

هوش مصنوعی: اگر نیاز به رفت و آمد وجود دارد، در نهایت باید به درگاه تو بروم، و اگر دسترسی به تو بسته است، همان جا که هستی، پایگاه من خواهد بود.