شمارهٔ ۲۵۱ - وله ایضا

هوش مصنوعی: ای سرور من، با لطف و بزرگواری تو می‌خواهم که پایگاه و مقام چرخ (سرنوشت) را خدمتگذار و غلام تو قرار دهم.

هوش مصنوعی: اگر دست خود را به فتراکت بزنم، می‌توانم آسمان را کنترل کنم.

هوش مصنوعی: اگر وجود تو به من نیرو ببخشد، می‌توانم حتی در برابر تابش تند خورشید نیز مقاومت کنم.

هوش مصنوعی: اگر تلاش و اراده‌ات به من کمک کند، می‌توانم بر مشکلات غلبه کنم و اوضاع را بر وفق مراد خود تغییر دهم.

هوش مصنوعی: اگر تو در زیر سایه من باشی، همه روز و شب را برای تو می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: وقتی که شادی و انگیزه‌ات را از سپیده‌دم می‌نوشم، از عشق و محبت نوشیدنی می‌سازم.

هوش مصنوعی: شکرگزاری و قدردانی از نعمت‌های تو به قدری زیاد است که نمی‌توانم با کلمات بیانش کنم.

هوش مصنوعی: من از کسانی نیستم که آرزوی بیهوده داشته باشم، تو هم این را خوب می‌دانی.

هوش مصنوعی: هرگز به امید جواهرات و ثروت، به کسی خدمت نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر بی‌برگی بمیرم، برای رسیدن به هدفی کسی را سلام نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر تمام پادشاهی و ثروت دنیا را هم داشته باشم، باز هم آن را بی ارزش و ننگ می‌دانم.

هوش مصنوعی: عادت من این بود که تا جایی که می‌توانم به زندگی با احترام ادامه دهم.

هوش مصنوعی: اما اگر از کسی مهربانی ببینم، بر درش مقام می‌زنم.

هوش مصنوعی: اگر کسی بوی مهربانی و انسانیت از او به مشام برسد، همیشه در خدمت او خواهم بود.

هوش مصنوعی: من به لطف و بزرگواری‌ات اشاره‌ای کردم تا از آن طریق به خواسته‌ام برسم.

هوش مصنوعی: به او گفتم: اگر تو همراه من باشی، من به اوج و تعالی می‌رسم و به مقام بلندی دست پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: من درخواست‌هایم از تو بسیار است، حالا نمی‌دانم از کدام یک آغاز کنم.

هوش مصنوعی: در ابتدای سخن، به یاد اولین ذکر و داستانی که شناخته شده است می‌پردازم یا آن را نقل می‌کنم.

هوش مصنوعی: فرموش کن و آسوده خاطر باش، من امروز همه چیز را به پایان می‌رسانم.