شمارهٔ ۲۳۹ - ایضا له

هوش مصنوعی: من از مقام و شخصیت مولانا آنقدر تحت تاثیر قرار گرفتم که به راستی فکر کردم من مانند ماهی در آب خودم هستم.

هوش مصنوعی: از آنجا که دچار تنگنا و مشکلات زیادی شده‌ام، دیگر نمی‌توانم صبر کنم. به همین دلیل، در روزهایی که در زندگی‌ام تنگی پیش آمده، تلاش کرده‌ام تا به نعمت‌هایی که دارم دست پیدا کنم و به زندگی‌ام ادامه دهم.

هوش مصنوعی: زمانی که شرط این است که هر ظرفی باید با جنس محتوای خود هماهنگ باشد، آستین من به دلیل تنگ و کوتاه بودنش برای دستم مناسب نیست.

هوش مصنوعی: از فشار و تنگی سینه و گلویم آن‌قدر فشرده شدم که وقتی به شدت نفس کشیدم، به شکلی شکاف و درزی در آن ایجاد شد.

هوش مصنوعی: تمام وجود او از من پر شد. وقتی که در او خودم را جایگزین کردم، روح من از شکم او به حرکت درآمد، مانند زمانی که خودم را در آنجا محبوس کرده بودم.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به حالت دشوار و دردناکی که در آن گرفتار است اشاره می‌کند. او اشاره می‌کند که این وضعیت محدودکننده و زجرآور برایش مانند لباس تنگی است که او را محصور کرده است. همچنین، او می‌گوید که این نیروهای خشن و ناتوانی نیستند که او را شکست می‌دهند، بلکه خود اوست که در این محدودیت‌ها احساس عذاب می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی که نواختنی در فضا تنگ و محدود باشد، من مانند یک ساز بزرگ و حجیم در درون آن فضا گرفتار می‌شوم و نمی‌توانم به راحتی خود را نشان دهم.

هوش مصنوعی: قبل از این هرگز به دنباله‌ی مقام و شأن تو نرفته بودم، اما اکنون تمام وجودم گرفتار آن شده است.

هوش مصنوعی: می‌گفتم که تا زمانی که آن را حل نکنم، نمی‌نشینم. اکنون که به مشکل آن پرداخته‌ام، می‌توانم آرام بنشینم.

هوش مصنوعی: لباس بلندی به اندازه پنج گز که حدود دو گز از بدن را می‌پوشاند، خودت بهتر می‌دانی که چه حالتی دارد. من به تو توضیح دادم و به نوعی از آن خلاصی یافتم.

هوش مصنوعی: اگرچه ظاهراً به خاطر دلایل مختلف مجبور هستم لباس رنج و درد را از تن بیرون کنم، اما بالاخره از این قید و بند رهایی یافتم و به آزادی رسیدم.