شمارهٔ ۲۲۰ - ایضا له

هوش مصنوعی: ای بزرگ‌مردی که هیچ‌کس نمی‌تواند خشم تو را آرام کند، نگذار امیدها درباره تو به یأس تبدیل شود.

هوش مصنوعی: هرکس که به عبادت و خطای خود توجه کند، بدانید که او به شکرگزاری از نعمت‌های خداوند نیاز دارد.

هوش مصنوعی: هر بار که تو را از دور می‌بینم، گویی به چیزی دل‌خوش کرده‌ای. اما آنچه به دنبالش هستی چیست؟

هوش مصنوعی: به خدا قسم، از تو بعد از سه بار سلامی که کردم، پاسخی به سلامم نیامد، نشان از طمع و بی‌توجهی توست.

هوش مصنوعی: من راضی هستم که تمام وجودم را برای تو فدای کنم، حتی اگر به این فکر کنم که از دیگران نیز بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: قبل از این، به خاطر قدرت و جایگاه و احترام تو، به خوبی‌ها و ثروت‌هایی امیدوار بودم.

هوش مصنوعی: این روزها دیگر با تضمین‌های شرعی، وام گرفتن برایم به منظور سودآوری جذاب نیست.

هوش مصنوعی: زمانی که بیش از حد صحبت می‌کنم، احساس می‌کنم که میل و طمع مرا مهار می‌کند.

هوش مصنوعی: به طوری با من رفتار نکن که امیدواریم را از دست بدهم، زیرا در آن صورت تمام آرزوهایم نسبت به تو را از بین می‌برم.

هوش مصنوعی: وقتی ستایشگر بار سنگین ممدوح را به دوش می‌کشد، چگونه خواجه می‌تواند از غلام خود توقع داشته باشد که او نیز چیزی بخواهد؟

هوش مصنوعی: زندگی ممکن است به دلایلی دشوار و ناامیدکننده باشد، اما با این حال، می‌توان امید و آرزو را در دل داشت و از آرزوها لذت برد.

هوش مصنوعی: در این دوران، افراد حریص به خاطر بخل و حرص دیگران تحت تاثیر قرار گرفته و نتوانسته‌اند به خواسته‌های نادرست خود دست یابند.

هوش مصنوعی: با چنین افراد ناراضی و بی‌خبر از عشق، باید به حال شاعران ساده‌دل و بی‌تجربه، که طمع در عشق دارند، افسوس خورد.