شمارهٔ ۲۱۲ - وله ایضا

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نباید به خاطر خودخواهی و کم‌لطفی‌اش، دیگران را از نعمت‌ها محروم کند، حتی اگر فقط یک گرسنه باشد.

هوش مصنوعی: از این فریبندگی دنیا که نان را به چشمت می‌آورد، سال‌ها و ماه‌ها را در آغوش می‌گرفتی و هنوز سیر نشده‌ای.

هوش مصنوعی: هر کسی که از تو نان بخواهد، نشان از این دارد که او هنوز گرسنه است و این درخواست او نه فقط از نیاز به نان، بلکه از عمیق‌ترین نیازهای وجودی او سرچشمه می‌گیرد. در حالی که کسی که سیر است، دیگر به آن نان نیازی ندارد و می‌تواند به دیگر مسائل زندگی بپردازد.

هوش مصنوعی: وقتی که خون را مثل لپه در دل کسی می‌ریزی، او در عوض به قدری سیر می‌شود که دهنش را پر از غذا می‌کند.

هوش مصنوعی: سفره‌ات را برای او می‌گسترانند، در حالی که دامن برکت و روزی‌ات را به مهمانی که سیر است، نشان نداده‌ای.

هوش مصنوعی: تو چنان سفره‌ای از نعمت و امکانات فراهم کرده‌ای که هر آرزویی در دل‌ها سیراب شده و به دست آمده است.

هوش مصنوعی: به سفر می‌روی، برو که وجودت دیگر باعث خستگی و دلزدگی همه شده است.

هوش مصنوعی: مرگ، خطر و دشواری‌ها در پیش‌اند، پس به چهره خود و دوستانت نگاهی بینداز و در آرامش بمان.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از کنار تو نمی‌تواند بگذرد، مگر این‌که مثل کسی که در بیابان آب و شیر یافته است، بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در شرایط سخت و ناامیدکننده‌ای، افرادی در جستجوی روزی و ماندن در قید حیات هستند و در تلاشند تا از بدبختی‌های خود بگریزند. آن‌ها به دنبال جایی هستند که بتوانند با حداقل نیازهای خود، زندگی کنند و از ناملایمات فرار کنند.