شمارهٔ ۱۹۵ - ایضا له

هوش مصنوعی: دیشب با خودم صحبت کردم و ازش پرسیدم که چه چیزی در چنته داری؟ بیا شعری زیباتر بیاور.

هوش مصنوعی: من مثل یک سنگ بی‌روح شده‌ام و هیچ نشانه‌ای از لطافت یا زندگی در وجودم باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: اگر تو بارها به سنگ زنی، از من به دست نمی‌آوری چیزی ارزشمند.

هوش مصنوعی: تو مرا تربیت کرده ای، اما در این دنیا انصاف وجود ندارد.

هوش مصنوعی: با چنین رونق و اعتبار در گفتار و با این میزان از شخصیت و استعداد.

هوش مصنوعی: سکوت کن و در گوشه‌ای بنشین، از این پس نامی از طبع و شعر به زبان نیاور.

هوش مصنوعی: به او گفتم که آقا، شعر گفتن به این زیبایی و خوبی بهتر است.

هوش مصنوعی: چرا کسی که به ما اهمیت می‌دهد، این دو سال را به ما چنین سپری کرده است؟

هوش مصنوعی: در اینجا، هیچ پاسخی به سلام داده نمی‌شود و نه سوالی مطرح می‌شود. امیدی وجود ندارد که از خوبی یا بدی خبری بیاید.

هوش مصنوعی: نه در زمانی که حضور داری به تو توجهی می‌شود و نه در غیبتت کسی به حال و احوالت خبر دارد.

هوش مصنوعی: نه حکم حقوق قدیمی و نه حرمت و احترام، بلکه به خاطر تو به سوی تو نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: ناگهان از تو شعر می‌خواهد، چه خبر عجیب و غریبی است! بهانه‌تراشی نکن و از حرف‌های بیهوده بپرهیز.

هوش مصنوعی: ایشان به خواجه می‌گوید که این سخن را به تو نگفته‌اند، بلکه این فقط یک شوخی و تمسخر بوده که تو را به آن وادار کرده‌اند.

هوش مصنوعی: تو به خاطر سادگی و نادانی‌ات مانند کودکان باور کرده‌ای.

هوش مصنوعی: اگر نه، پس برخیز و از لطف و رحمت او یک نشانه واقعی بیاور.