شمارهٔ ۱۷۷ - ایضاً له

هوش مصنوعی: ای بزرگوار، هر کسی که بخواهد جان و تنش به هم پیوند بخورد، باید خدمت تو کند.

هوش مصنوعی: اگر عظمت تو بر راستی لباس بپوشاند، پس مهر و محبت را به عنوان پیراهنی در خواهد آورد.

هوش مصنوعی: اگر در دل تو شعله‌ای روشن شود، روشنایی ماه چهره‌ات را به خود خواهد گرفت.

هوش مصنوعی: وقتی که باد به شاخ و برگ درختان بوزد، گویی که آن‌ها در حال رقصیدن هستند، همچون پرندگان که در یک باغ به پرواز درمی‌آیند.

هوش مصنوعی: زیبایی غنچه به لطف تو پرچم‌دار می‌شود، زیرا او می‌خواهد در جمع زیبا دیده شود.

هوش مصنوعی: عذرخواهی‌های تو را به کدام سخن و زبان خواهد پذیرفت؟

هوش مصنوعی: آنقدر راستی و درستی تو مانند عدل و انصاف است که دعا و خواسته‌ها مانند شاخ نارون رشد خواهند کرد.

هوش مصنوعی: موهای مجعد و زیبا تو همچون سنبل خویش را بر سر می‌کارد، با غمی که در عمق وجودش نهفته است.

هوش مصنوعی: اگر خشم تو به کسی بیفتد، هر کجا که مرگ نزدیک شود، او به طرز خاصی واکنش نشان خواهد داد.

هوش مصنوعی: هر کسی که با تو دشمنی کند، تقدیر و سرنوشت او را به مبارزه می‌خواند و امتحان می‌کند.

هوش مصنوعی: از حضور تو، چمن در می‌ریزد و آب روی گل و گل‌یاس‌ها می‌افتد.

هوش مصنوعی: با نسیم صبحگاهی، عطر آفرینش را از خدا خواهی شنید و خواسته‌اش این خواهد بود که یاسمن بمیرد.

هوش مصنوعی: هر لحظه ی وجود تو مانند پرنده‌ایست که بوی خوش مشک را به مشام می‌ساید و می‌خواهد به دشت‌های خود بپرد.

هوش مصنوعی: قلم تو بر روی سیاهی‌های دنیا برای پیدا کردن مرواریدهای بهشتی خواهد نوشت.

هوش مصنوعی: اگر تصمیم بگیری که ذهن خود را به سمت نظم و ترتیب ببری، خوشبختی و موفقیت در دستان تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: من شرمنده‌ام که مهربانی تو به قدری بزرگ است که حتی بی‌زبان بودن من را درک می‌کند و با من سخن می‌گوید.

هوش مصنوعی: چه راهی وجود دارد که بتوانم پای مردی را که از من عذرخواهی می‌کند به دست آورم؟

هوش مصنوعی: این بیت به نوعی اشاره دارد به این که اگر شخصی بخواهد از عذر و بهانه‌های سردی و دشواری جان خود بگذرد، باید به درون خود رجوع کند و به دنبال نیرویی از وجود خود باشد. به عبارتی، برای غلبه بر سختی‌ها و چالش‌ها، باید به عمق وجود خود نگاه کند و از آنجا قوت و اراده بگیرد.