شمارهٔ ۱۴۰ - ایضا له

هوش مصنوعی: چه زیبا و دل‌انگیز است چهره‌ات، که لطافت و زیبایی‌ات به مانند گل در دی‌ماه از زمین می‌روید و خوشبو می‌شود.

هوش مصنوعی: در باغ، بلبل وقتی به سرودن می‌پردازد، جز ستایش کردن گل، چیزی نمی‌خواند.

هوش مصنوعی: اگر نسیم به انصاف تو آگاه شود، نخواهد توانست لباس گل را به تن کند.

هوش مصنوعی: طبق‌های زر چیست که بر دست گلبن است؟ بدان که این ثروت و زیبایی تا چه اندازه بی‌ارزش است، اگر در مقابل خاک پای تو قرار گیرد.

هوش مصنوعی: کسی که همچون غنچه دلش را به تو پیوند بزند، در نتیجه به زیبایی و طراوت گلبرگ‌ها می‌رسد.

هوش مصنوعی: از خجالت تو، گل‌ها رنگی بر چهره می‌آورند و به خاطر زیبایی تو، لاله‌ها شراب را می‌گیرند.

هوش مصنوعی: وقتی که گل زیبای تو بخندد، در یک لحظه قلب غنچه‌ای که بسته است را آزاد می‌کند.

هوش مصنوعی: سرنوشت مانند باغی است که برچیده شده، و تو را در آغوش خود گرفته است، مثل گل‌های غنچه‌زده که به شتاب در حال رشد و شکفتن هستند.

هوش مصنوعی: به باغ آمد تا از گل‌ها بچیند، اما او نمی‌داند که چه گستاخی می‌کند.

هوش مصنوعی: مثل گلی که در کنار تو خوشحال است، هر لحظه به زمین می‌افتد و بوسه می‌زند، چون گل همیشه می‌رسد و سرشار از زیبایی است.

هوش مصنوعی: چون گل، با تو شاد و پرانرژی می‌شوم، زیرا وقتی دستت را به گل فشار می‌دهی، زیبایی‌اش تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: چهره‌ام همچون گل در آتش می‌سوزد و عرقی مانند شبنم بر آن می‌چکد.

هوش مصنوعی: انتظار من از لطف تو به قدری زیاد است که حتی این لحظه نمی‌توانم شعله‌ای را که در آب گل شده، خاموش کنم.