شمارهٔ ۹۷ - قطعه

هوش مصنوعی: من در میان شاعران چه جایگاهی دارم؟ من از ادعای علم و دانش خود چه بگویم؟

هوش مصنوعی: من از نثر خالص و ساده‌ای هستم، مانند نثر بی‌پیرایه. من از نظم و شعر نیز جدا نیستم و به نوعی خودم شعری هستم.

هوش مصنوعی: هر بار که می‌گویم شعر من این‌طور است، از این ادعا می‌ترسم که بی‌محتوا باشد.

هوش مصنوعی: می‌گویم که من زنده‌ام و این کلام من است، نه به دلیل دمیدن در صور و نه به واسطه عیسی.

هوش مصنوعی: من هم مانند موسی(ع) می‌توانم معجزه کنم. ای مسلمانان، هنر و توانایی‌ام در سطحی است که می‌توانم نشانه‌هایی مانند ید بیضای او نشان دهم.

هوش مصنوعی: من به واسطه مهارت و دانشی که دارم، می‌توانم به راحتی به انتقادها و طعنه‌های دیگران پاسخ دهم.

هوش مصنوعی: این چه هوایی است و این چه حالتی دارد که من با این زیبایی و زیبایی ظاهری، چیزی از آن نمی‌دانم؟

هوش مصنوعی: من در بالای توده‌ای از غبار چه جایگاهی دارم، من زیر آسمان بلند چه ارزیابی از خودم می‌توانم داشته باشم؟

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم که در چه موقعیتی قرار دارم و چه کمکی می‌توانم بکنم. همچنین نمی‌دانم که از کجا و به چه دلیلی به من پاداشی داده می‌شود.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم تا چه حد، من که آدمی ساده‌ام، می‌توانم به اختراعات و کارهای هنری پی ببرم.

هوش مصنوعی: من درباره حقیقت یا وجود واقعی چه می‌دانم؟ من از علت ابتدایی و اولین چیزها هم بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: می‌توان فهمید که اندازه و ارزش طلا را تنها با نگاه کردن به زرق و برق آن نمی‌توان تعیین کرد، بلکه به عمق و کیفیت آن نیز باید توجه کرد. در حقیقت، ارزش واقعی هر چیزی در درون آن نهفته است.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر خدمت به خداوند تسلیم نشوم، جایگاه دین من در سراسر جهان چه خواهد شد؟