شمارهٔ ۹۴ - در شکایت

هوش مصنوعی: من فکر می‌کنم که دل پر از درد و رنج است و این درد را به وضوح حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: آسمان امید من را یک‌به‌یک از من می‌گیرد، وای که چه بلای سختی را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من که مثل سیر بدون پوشش هستم، به نظرم می‌آید تو مانند پیاز لایه‌لایه هستی.

هوش مصنوعی: هر جا که ظلمی وجود داشته باشد، مانند پرنده‌ای که شکارش را می‌بیند، من نیز نشانه‌های خشونت و ضربه‌های خونین را می‌یابم.

هوش مصنوعی: در دنیای مادی، احساس می‌کنم که در نقش و سرنوشتم به دنبال چیزی هستم که برایم ضروری و مورد نیاز است.

هوش مصنوعی: زخم از روی زرینه می‌زند، اما سندان آنقدر زر دارد که در دهانش گاز می‌زند.

هوش مصنوعی: در جریان زندگی، به وضوح می‌بینم که افرادی بدون فکر و عقل، در موقعیت‌های برجسته و بالاتر از دیگران قرار دارند.

هوش مصنوعی: شمع هنر خود را نابود کرده‌ام، زیرا از روشن شدن آن احساس سوزش و درد می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از برکات روزه بهره‌مندم، چرا که در کنار عبادت، طاعت و بندگی‌ام را چون نماز انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: از کسی که چیزی برای بخشیدن ندارد، انتظار چه می‌توان داشت؟ چون من در حال حاضر بیشتر از همیشه احساس نیاز و گرسنگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از انسان‌نماهایی که به صفات سگ‌ها دچارند، دوری می‌کنم.

هوش مصنوعی: من هم در وعده‌هایشان با دروغ مواجه می‌شوم و هم در سخنانشان حقیقت را نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: این در از روی خساست بسته شده و هیچگاه باز نخواهد شد؛ من این را مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: من این همه تردستی و هنرهای نمایشی را که مشاهده می‌کنی، از این حقه و بازی‌های دیگر می‌بینم.

هوش مصنوعی: اگر در تمام عمر دوستی به دست بیاورم، باز هم به مانند هیچ است وقتی که دوباره به گذشته نگاه می‌کنم.