شمارهٔ ۱۲۹ - قصیده

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو همیشه در حال خروش و بی‌تابی هستم و اشک‌های من از دوری تو پرورده شده‌اند.

هوش مصنوعی: همه مژه‌های من به هم متصل شده‌اند و مانند این است که هیچ‌کس نمی‌تواند پیوستگی بیشتری از این را مشاهده کند.

هوش مصنوعی: چشم‌های من به طور مداوم پر از اشک و غم‌اند، انگار که رنگرز شده‌اند و همواره رنگشان به خون دل تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: از چشمان من آبی جاری شده که دنیا را تحت تاثیر قرار داده است. هم خودم در اشتباه هستم و هم در خطر مژه‌هایم قرار دارم.

هوش مصنوعی: از من آرامش و خواب گرفته شده به طوری که هر شب تا سحر چشمانم را نمی‌بندم.

هوش مصنوعی: به دور چشم‌های من نگاه کن؛ در زیر هر مژه، صد دسته از خون‌های سوخته و دل‌شکسته دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: چنان زیاد بر‌آمدن اشک بر پلک‌های من مایه‌ی جمع شدن خون شده است که هر مژه‌ام به شدت به سیخ کباب شبیه شده است.

هوش مصنوعی: در این دنیا، عشق به جایی می‌رود که تنها از طریق دیدن و بی‌عدالتی به وجود آمده است. این موضوع بسیار تأسف‌بار است.

هوش مصنوعی: از ناراحتی و ظلمی که از طرف معشوق می‌بینم و داستان زندگی‌ام که فقط غم و اندوه است، متوجه می‌شوم که چقدر دلم پر از غصه است و با یک نگاه به دور و برم، همه‌چیز را به اختصار درک می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر زمانش برسد، با دل‌تنگی نزد کسی می‌روم که از افتخار خاک پایش، بر مژه‌هایش می‌رزند.

هوش مصنوعی: دستور عصر و فرمانروای جهانی، شمس دین، باعث می‌شود که نور راش (اشاره به نور الهی یا حقیقت) تمام زوایا و حتی مژه‌ها را روشن کند و تاریکی را از بین ببرد.

هوش مصنوعی: صاحب زمانه پیامبر محمد، که نظر او مانند چشمی است که به همه چیز می‌نگرد، به مانند ماه و ستاره کوچک در آسمان می‌درخشد.

هوش مصنوعی: ای کسی که هیچ کس مانند تو را نمی‌بیند، حتی اگر هزاران چشم به تو بنگرد.

هوش مصنوعی: من به قدری در ستایش تو دقیق و عمیق شده‌ام که حتی از چشمم هم به تماشای تو می‌نگرم و آن‌قدر غرق در توام که انگار از خودم نیز دور شده‌ام.

هوش مصنوعی: چشم حسود تو آنقدر گریه کرده که مثل دوختن یک پارچه، ابرهای اشک را به هم وصل کرده و جهان را پر از خون کرده است.

هوش مصنوعی: هر کس که در تو به دوستی نگاه نکند و از کین تو را ببیند، در چشمش شایستهٔ ننگ و سرزنش خواهی بود.

هوش مصنوعی: در گرمای تابستان، حسود به خاطر سردی دلش، وقتی که می‌خواهد گریه کند، مانند شمر شکایت می‌کند و مژه‌اش می‌ریزد.

هوش مصنوعی: دشمن بر او آسیب نرساند، هنگامی که او اشک می‌ریخت، این اشک مانند نقره بود تا اینکه او به حالتی شبیه به زهرجامه در آمد.

هوش مصنوعی: در چشم دشمن، تیغ‌های تو همچون گلوله‌هایی است که مژه‌ها از آن بی‌خبرند و بی‌خبر از تلاش و کوشش آن‌ها هستند.

هوش مصنوعی: چشم تو مانند تیری است که در کمان نشسته و آماده است تا در زمان مناسب به هدف خود برسد. وقتی که زمان برای عمل فرا برسد، این تیر با قدرت و دقت به سوی مقصودش پرتاب خواهد شد.

هوش مصنوعی: از نگاه دشمن، فرصت به دست می‌آید و او با خیالی آسوده و بی‌توجهی از کنار زیبایی‌ها عبور می‌کند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در دنیا، خوبان با زیبایی‌های خود دل‌ها را صید می‌کنند، بر یکدیگر چشمک می‌زنند.

هوش مصنوعی: موفقیت و خوشبختی تو در سایه عدالت و انصاف، به مانند صید زیبایی است که در نگاه همیشه خوشایند می‌ماند و در فضایی دلنشین و زیبا تجربه می‌شود.