شمارهٔ ۹۳۸

هوش مصنوعی: دلبر زیبا و خوش‌چهره، چرا با قدم‌های نرم و دل‌انگیزت، این‌قدر از غم و درد من بی‌خبر و بی‌توجه شدی؟

هوش مصنوعی: وقتی که دل مرا از دستم بردی، چرا از درد و آه سرد من غافل شدی؟

هوش مصنوعی: اگر به درد و غم من ایمان نداری، نگاه کن به چهره‌ام که مانند کاهی زرد شده است.

هوش مصنوعی: ای عزیز، آیا از حال خراب من باخبری؟ که درد جدایی خواب و خوراک را از من گرفته است.

هوش مصنوعی: در غیبت تو، ای زیبا، هیچ چیز دیگری نداشتم جز جانم که برای تو فدای کردم.