شمارهٔ ۹۲۷

هوش مصنوعی: بدون روی تو نه خواب و نه خوردنی برایم وجود دارد، و به خاطر دوری از تو همواره در رنج و عذاب هستم.

هوش مصنوعی: بر زمین نشسته‌ام از شدت اندوه و از سرگذشت خود مثل آبی هستم که به خاطر جریانش، در حال جاری شدن است.

هوش مصنوعی: ناله‌ها و شکایتم از آسمان و غرور به سر آمده است، اما تو پاسخ من را نمی‌دهی.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، از زیبایی و جذابیت موهای بلند و پیچ‌خورده‌ات دیوانه و مجنون شدم و دیگر توانایی تمرکز و آرامش را ندارم.

هوش مصنوعی: اشک‌هایم به خاطر غم سرازیر می‌شود و ناراحتی‌ام مانند آتش، دل و جانم را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: مست و شیدا از نگاه زیبای تو هستم. از لب‌های شیرینت به من میکده‌ات را بده تا شراب بنوشم.

هوش مصنوعی: به پزشک گفتم که دردم را کسی نمی‌بیند و تنها چیزی که به من می‌دهد صبر است.

هوش مصنوعی: اگر تصویر زیبای تو را به ما نشان دهی، دیگر نیازی به نور خورشید نداریم.

هوش مصنوعی: او گفت که تو درباره ماه صحبت می‌کنی و به آن افتخار می‌کنی، اما من همچون آفتاب هستم که نور و گرما می‌بخشد و به مراتب بیشتر از ماه درخشان و تاثیرگذارم.

هوش مصنوعی: تو در دنیای پر از شوق و شادی هستی، اما من به خاطر غم دوست در دنیای خیالی و ناراحت‌کننده‌ای گرفتار شده‌ام.