شمارهٔ ۹۲۴

هوش مصنوعی: باد صبا برسان به محبوب من سلامی و بعد از سلام، پیام خسته و درمانده‌ام را هم ببر.

هوش مصنوعی: به او بگو، ای جان و دل، تا کی باید در جدایی تو عذاب بکشم؟ مانند گیسوی پریشان تو همیشه بی‌قرارم.

هوش مصنوعی: در چشمانت به زیبایی راه برو تا زمانی که جانم از غم تو آسوده شود. مانند سرو، جان من نیز در آب وجودت به صورت زیبا و باوقار است.

هوش مصنوعی: تا کی باید در روز بهار و شادمانی به سختی و تنگ دلی نشسته‌ای؟ ای طاووس باغ جان من، برخیز و در باغ به آرامی حرکت کن.

هوش مصنوعی: تو شاه زیبایی، ولی در آن زیبایی عمق دیگری نهفته است؛ به همین دلیل من، که دل ناآرامی دارم، از جان خود را برای تو بنده و غلام کرده‌ام.

هوش مصنوعی: بازگرد و از این بی‌رحمی‌ها دست بردار، زیرا دل معشوق را مشکن. این توسن پرخاشگر من به خاطر غم دوری تو آرام شده است.

هوش مصنوعی: زمانی که دل من در دام عشق تو گرفتار شد، صدایی بلند می‌آید که بگوید: «این پرنده هوشیار را ببین که به پای خود به دام آمده است».

هوش مصنوعی: تو با بی‌وفایی خود، به قلب من آسیب رسانده‌ای و جانم از غم و اندوه خسته شده است. کاش زیبایی تو در این دنیا برای ما همیشه پایدار بماند.

هوش مصنوعی: عمر من در صبح و شب بر اساس یاد تو سپری شد، ای چهره زیبای تو که صبح را روشن می‌سازد و ای زلف‌های سیاه تو که شام را تاریک می‌کند.