شمارهٔ ۶۱۵

هوش مصنوعی: دل من به زلف‌های تو گرفتار شده و در این بند اسارت به خوبی راضی و خشنودم.

هوش مصنوعی: با دلی پر از غم در دوری تو می‌گویم، تا کی باید عاشق دلداده‌ای مانند من را آزرده‌خاطر کنی؟

هوش مصنوعی: ای دوست، دیگر بیش از این نمی‌توانم در قید و بند تو باشم، پس گره موهایت را باز کن تا آزاد شوم.

هوش مصنوعی: از صبر من، شیرینی زندگی به تلخی گراییده است، مانند گلوله‌ای که از دل ریشه‌دار بیرون می‌آید، پس بیا و با لب‌های شیرینت درمانی برای من باش.

هوش مصنوعی: ای معشوقه، دیگر بیشتر از این مرا آزار نده و به ستم بر این بنده ی بیچاره ادامه نده.

هوش مصنوعی: من از آنجا که به محبت و لطف تو وابسته‌ام نمی‌توانم از پیشت دور شوم، چون به اندازه جانم به تو باخته‌ام.

هوش مصنوعی: من چه کرده‌ام که ناگهان همه چیز را به‌گونه‌ای دیگر می‌بینم، مانند درخت دوستی که از ریشه‌اش برکنده شده است.