شمارهٔ ۳۷۲

هوش مصنوعی: من به آن دل نمی‌گویم که یاد او از آن رفته است، زیرا تا زمانی که عشق چهره دوست در دلش نشسته، فراموشی برایش ممکن نیست.

هوش مصنوعی: روزی نبود که من از دوری او در غم و حسرت نزنم و از چشمانم به جای اشک، خون ببارم.

هوش مصنوعی: به خاطر دوری تو، دل ما به آتش احساسات سوخت. حالا بگو کجا رفته که هیچ بویی از آن سوختگی به مشام نمی‌رسد؟

هوش مصنوعی: عمرم در اندوه جدایی آن معشوق سپری شد و این عمر عزیزم از یاد و فکر او بیرون نرفت.

هوش مصنوعی: اگر به طور ناخواسته چیزی بر زبانم آمد، آرزوی رحمت خدا را فراموش نکن.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم ظلم و ستمی را که بر دلم رفته توصیف کنم، وقتی که هیچ چیزی از بی‌مهری و قساوت دلبرم بر من نگذشته است؟

هوش مصنوعی: پای طلب در حال حرکت و جست‌وجو در گوشه و کنار جهان است. آیا می‌توان زمانی را به یاد آورد که در این تلاش و کوشش چیزی نیافت؟