شمارهٔ ۳۶۱

هوش مصنوعی: دلِ سرگشته و مضطرب من به یاد زلف‌های او دچار عشق و شوق شد و از من دور شد، اما با جانم در زلف‌های او ساکن گردید.

هوش مصنوعی: من که مجنون زلف سیاه تو هستم، اگر دامن تو را بگیرم، هیچ چیز نمی‌تواند مرا در بند کند.

هوش مصنوعی: وقتی آن چهره زیبا چون خورشید از جلوی چشمم رفت، مانند ماه در دل من جا گرفت و آرامش یافت.

هوش مصنوعی: آوای ناله و اندوه من از میان آسمان آبی عبور کرد و به جایی رسید که دل‌ها را به درد آورد.

هوش مصنوعی: با وزش ملایم صبحگاهی، بینی‌ام تازه و شاداب می‌شود، تا آنکه محبوبم با بوی خوشش به سمت صحرا می‌رود.

هوش مصنوعی: من در جستجوی گنج‌های وصالت بودم و با آهی سرشار از آتش، به تو می‌نگرم که چگونه این احساس عمیق و درونی‌ام در دل دریا جای گرفته است.

هوش مصنوعی: ای جهان، دیگر به دور عشق او نچرخ، چون از لب‌های زیبایش آتشی در دل ما روشن شده است.