شمارهٔ ۳۵۳

هوش مصنوعی: دل من فدای لب‌های توست و هرگاه چیزی جز یاد تو به ذهنم برسد، همه‌چیز را فراموش می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای زیبای من، آیا تو می‌دانی که من از عشق تو چقدر مست و شگفت‌زده‌ام؟

هوش مصنوعی: به جز این خواسته‌ای در دنیا ندارم که شبی را در آغوش تو بگذرانم.

هوش مصنوعی: در این جهان با شور و عشق فریاد می‌زنیم، به یاد لب‌های خاموش تو.

هوش مصنوعی: موی خود را از نگاه بیگانگان بپوشان، زیرا که چون از آغوشت بیفتد، احترام و ارزش خود را از دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: شب گذشته، حسی از یادآوری در من زنده شده است که مرا به شب قبل از آن می‌برد.

هوش مصنوعی: عشق ما مانند نوشیدنی است؛ زمانی که آن را می‌نوشیدی، به تو گفتم ای عمر عزیز، چیزی را به ثبت رساندی.

هوش مصنوعی: ما در غم تو ناله‌هایی سر می‌دهیم، اما تو ای معشوق، این صداها به گوش تو نرسد.

هوش مصنوعی: عزیزم، می‌دانی که چقدر جذاب و دلربا هستی، تا جایی که زیبایی‌ات دو دنیا را تحت تاثیر قرار داده است.