شمارهٔ ۳۰۲

هوش مصنوعی: من تنها دل‌باخته و هم‌نشین غم‌ها هستم و تو هیچ ثروتی جز ظلم و ستم نداری.

هوش مصنوعی: در این دنیا کسی مثل تو نیست که به من نزدیک باشد و من هم برای تو کمتر از یک دلدار نیستم.

هوش مصنوعی: اگر در خواب تو را ببینم، به خاطر شانس بدی که دارم، نمی‌توانم به آن باور کنم.

هوش مصنوعی: دل من از ظلمت و جفایت به شدت آزرده و خسته شده است، زیرا جز غم و اندوه در زندگی‌ام باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: هلال عید اگرچه زیبایی خاصی دارد و شبیه به فرم ابروی محبوب است، اما به زیبایی و جذابیت آن محبوب نمی‌رسد و نمی‌تواند با او مقایسه شود.

هوش مصنوعی: ای معشوقه عزیزم، بدان که در دوری تو نه خواب برایم می‌ماند و نه خوراک.

هوش مصنوعی: من از درویش چیزی می‌خواستم، اما او را پاسخ دادم که بگویم نه، در حالتی که نه گرم است و نه سرد.

هوش مصنوعی: بزرگواران همیشه بخشش و generosity دارند، اما چه فایده وقتی که به دست ما پولی برای بخشش نیست؟

هوش مصنوعی: من بدون هیچ‌چیز و وسیله‌ای همچون درخت سروی آزاد و رها هستم، اما جایی که من هستم، جایی است که در آن هیچ احترامی نیست.