شمارهٔ ۱۳۶۶

هوش مصنوعی: باد صبا، خوب می‌دانی که حال و احوال دل من چطور است؛ به کوی دوست برو و یک شب به آرامی و بی‌خبر از دیگران، آنجا باش.

هوش مصنوعی: بگو حال دلم را به آن ظالم، به خاطر لطفش، می‌دانم که می‌توانی بفهمی.

هوش مصنوعی: به او بگو، ای معشوق ستمگر من، چرا اینقدر با ما بی‌محبت و سردی؟

هوش مصنوعی: عشقت باعث شده که نتوانم خود را در معرض دید قرار دهم. ای کاش یک بار به طور غیر مستقیم از من سوالی می‌پرسیدی.

هوش مصنوعی: دل تو به فکر کسی دیگر است، اما تو هنوز به من توجه داری، ای محبوب.

هوش مصنوعی: بیا تا در آغوش تو خدا را در آغوش بگیرم، زیرا دل من جانی دارد و جان من روحی دارد.

هوش مصنوعی: به باغ دل ما بیا و همچون درخت سرو با زیبایی و آرامش حرکت کن، شاید که با حضورت من را از درد و رنج جدایی رهایی بخشی.

هوش مصنوعی: اگر جدایی به همین شکل ادامه پیدا کند، دیگر زندگی برای من قابل تحمل نخواهد بود.

هوش مصنوعی: دیدار تو برای من در شب، از عمر ابدی نیز دلپذیرتر است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که درد جدایی‌ات مانند گل بر جان ما نرسته، در دل باغ وجودمان روحی سرزنده و شاداب است.

هوش مصنوعی: ای سرو آزاد، تو از ما غافل مشو و نگردان سر به سوی دیگری، هرچند که تو راه و شیوه‌های خوب را به خوبی می‌دانی.

هوش مصنوعی: وقتی که عشق و محبت تو در دل ما وجود دارد، وصالت تو نشانه‌ای از خوشبختی و سعادت ما است.

هوش مصنوعی: هر مشکلی که برای ما پیش بیاید، ای بی‌وفا جان و جهان، تو را سرزنش نخواهم کرد.