شمارهٔ ۱۳۴۲

هوش مصنوعی: شب گذشته در خواب چهره زیبای او را دیدم، اگر او را زیر پای تو می‌یافتم، مانند خاکی که زیر نعلین توست، خود را در برابرش خاضع می‌کردم.

هوش مصنوعی: اگر فرصتی برای من فراهم می‌شد تا خاک پای شما را ببوسم، از تمام دردها و مشکلاتم از سر تا پا می‌کاهیدم و آن‌ها را برمی‌داشتم.

هوش مصنوعی: اگر نسیم صبح از کوی تو بویی نیاورد، بر من چه می‌گذرد که چون غنچه در دل شادابی صبح خندیدم.

هوش مصنوعی: اگر بوی یوسف از مصر به مشامم نمی‌رسید، هر لحظه همچون یعقوب از غم تو، صد پیراهن می‌دریدم.

هوش مصنوعی: اگر تو قد بلند و خوشحالت را بپذیری، من از عشق و دل‌باختگی مانند بنده‌ای از جانم برایت فدای قامتت می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر دلبسته زلف او نشده بودی، دل‌ات مثل قلمی بود که از نقد و سرزنش مردم در امان باشد. این همه حرف و سخن‌ها را هرگز نمی‌شنیدم.

هوش مصنوعی: اگر نه اینکه امیدوار به عفو و بخشش تو هستم، جانم را به خاطر این امید از دست می‌دهم. ای جهان! چون شادی و خوشی را از تو گرفتم، مانند لحظه‌ای که مهر و نور را از جهان حذف کنم.

هوش مصنوعی: اگر مانند چنار باشی و دستی به سرت برسانی، من با وجود اینکه پای تو را می‌بوسم.

هوش مصنوعی: مویی مانند کاج از زلف تو داشتم که تا روز و شب دور ماه روشن رویت برایم پیچیده می‌شد.