شمارهٔ ۱۳۳۸

هوش مصنوعی: در نگاه من هیچ تصویری جز چهره تو نمی‌آید و هیچ حرفی جز زیبایی تو در ذهنم نمی‌گذرد.

هوش مصنوعی: دوری و فراق به قدری برای من سخت و دردناک شده که جانم را به لب رسانده‌اند. ای کاش بتوانم به حال خودم فخر کنم، زیرا تحمل این حسرت و خواسته دیدار را برایم دشوار شده است.

هوش مصنوعی: در حسرت روزی هستم که بتوانم بر خاک پای تو بیفتم، ای آب حیات، اگر فرصتی فراهم شود.

هوش مصنوعی: اگر تو با نوازش خود، یک شب مرا به وصال برسانی، دشمنانت همچون چوبی که خوب صیقل داده شده، به خوب‌ترین حالتشان تبدیل خواهند شد.

هوش مصنوعی: من از آن دو ابروی پیوسته حیران و سرگشته‌ام و در دل شب تار، به یاد ماه هلالی هستم.

هوش مصنوعی: هر دردی روزی به پایان می‌رسد و روزی درمانی برای آن پیدا می‌شود، اما چرا دوری و جدایی تو هیچ وقت تمام نمی‌شود؟

هوش مصنوعی: بی تو، حتی سرو بلند هم شوری ندارد. اما قامت تو ای جان، به خاطر اعتدال و زیبایی‌اش، چقدر دل‌انگیز است.

هوش مصنوعی: می‌خواهم که مانند دامن به پاهایت بیفتم و در خدمتت باشم، اما می‌ترسم که این نزدیک بودن باعث به وجود آمدن اندوهی در قلبت شود.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام در این جهان همچون پرگاری سرگردان گذشته و چشمم هیچ‌گاه زیبایی‌ای را ندیده است، مگر وقتی که به چهره تو نگاه کردم.