شمارهٔ ۱۲۷

هوش مصنوعی: من ذهنی دارم که بدون شراب هم شاداب است و دلی دارم که به زلف‌های معشوق وابسته است.

هوش مصنوعی: من به زیبایی صورتت بی‌نهایت علاقه دارم، چون جانم به کنارت پیوسته است، مانند ابروی محبوبی که به هم می‌پیوندد.

هوش مصنوعی: دل من خوشحال است که حلقه‌ی زلف تو در آن جا قرار گرفته و از دردسرهای روزگار و صحبت‌های آن دور شده است.

هوش مصنوعی: دل من به عشق تو پر پرواز شده است و وقتی که خواستم آن را پس بگیرم، تو به من گفتی که در چنگ دو زلفت گرفتارم.

هوش مصنوعی: وقتی که در باغ قدم میزنی و قد تو چون شمشاد است، این نشان می‌دهد که قامت سرو در مقابل تو، به اندازه درخت نارون کوتاه به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: وقتی به در او می‌روم و مورد سرزنش قرار می‌گیرم، می‌دانم که جواب می‌دهم، اما او لازم نیست بیاید زیرا همان در بسته است.

هوش مصنوعی: هرچند که وعده‌های او مثل زلفش بیشتر به من آسیب می‌زند، اما من در حالتی هستم که سرنوشت و هوا به دست من نیست و تنها در انتظار هستم.