شمارهٔ ۱۱۹۲

هوش مصنوعی: ای زیبای بلندی که قامتت مانند سرو است، در سرابستان جان هیچ سروی به این زیبایی رشد نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: با اینکه تو علاقه‌ای به من نداری، اما من برای تو کارهای زیادی انجام دادم، ای زیبای عالم و دین.

هوش مصنوعی: عشق تو چیست که من در این دنیا دارم؟ چشمم پر از اشک است به خاطر دوری‌ات و دلم پر از غم و اندوه.

هوش مصنوعی: ای درخت زیبا و خوش قامت، تو به نام خداوندی که هستی، دلی از ما ربوده‌ای و می‌دانی که هزاران بار باید به تو تبریک گفت.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات به خاطر مهربانی‌ام اگر به کسی محبت می‌کنم، این فقط به خاطر لطف است و نه به این خاطر که از او انتظار دیگری داشته باشم. مسلمانان، دیگر از او توقعی ندارم.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، جان شیرینم در آستانه تمام شدن است. از این پس بیشتر از این بر ما ظلم و نابرابری نکن ای عزیزم.

هوش مصنوعی: از شدت نگرانیم و وضعیت آشفته‌ام، به نظر می‌رسد آن معشوق زیبا از من فاصله گرفته و آرامش یافته است.

هوش مصنوعی: اگرچه درخت طوبی در باغ جان ما رشد کرده، اما خاک پای تو را گل‌های ارغوان و یاسمین می‌سایند.

هوش مصنوعی: اگر تو نقاب از چهره‌ات همچون ماه برداری، بی‌شک چشم‌های حورهای بهشتی به زیبایی‌ات خیره خواهند شد.

هوش مصنوعی: شما در وجود ما آتش روشن کردید و اشک‌هایمان از حد فراتر رفت. بنابراین باید هم از اشک‌ها و هم از آتش سوزاننده‌ای که در دل داریم، احتیاط کنیم.

هوش مصنوعی: من تو را از میان تمام خوبان دنیا انتخاب کرده‌ام، پس چرا به منِ بی‌چاره دوستان دیگری را انتخاب کرده‌ای؟