شمارهٔ ۱۱۸۰

هوش مصنوعی: ای چشمان تو مایه آرامش و شفای من هستند، اما تا کی باید این درد و رنج بر وجود من سایه بیفکند؟

هوش مصنوعی: ای دل سنگی، از غم عشق تو بگو! چقدر از غم تو ناله و زاری من ادامه دارد؟

هوش مصنوعی: غیر از لب‌های سرخ تو که شبیه آب حیات است، در جهان هیچ چیز دیگری برای درمان دلم وجود ندارد.

هوش مصنوعی: این دل بیچاره و سرگردان من را چه کنم؟ وقتی که هیچ چیز تحت کنترل من نیست.

هوش مصنوعی: دل از هجرت معشوق به تنگ آمده است و حالا نمی‌دانم چطور با این بی‌رحمی که از جانب او می‌بینم، کنار بیایم.

هوش مصنوعی: در ذهنم همیشه درگیر غم او هستم و همین مسئله، زندگی‌ام را سامان می‌بخشد.

هوش مصنوعی: اگر تو یک شب مهمان من باشی، می‌توانم از چشمانت شراب بیاورم و دل آتشینم را آرام کنم.

هوش مصنوعی: عشق او را چگونه بیان کنم، که هرکسی هرچه درباره‌ام می‌خواهد بگوید، اما حقیقت چیز دیگری است.