شمارهٔ ۱۱۴۸

هوش مصنوعی: ای سرو زیبای جان من، بیا و در کنار چشمانم امانت‌دار باش. اگر در چشمه زیبا ننشینی، در دل و جان من سکونت کن.

هوش مصنوعی: تو به حدی به من ستم کردی که حالا دیگر از من نمی‌پرسی شب‌ها چه حال و روزی دارم. وقتی که با این همه بی‌رحمی با من رفتار می‌کنی، چرا اینقدر بر من سخت می‌گیری؟

هوش مصنوعی: تا کی در شادی را بر روی ما بسته‌ای؟ ای جانا، بیا و درِ وصال جان‌پرور را به روی ما باز کن.

هوش مصنوعی: دل و جانم، نگران نباش و عجله نکن که بروی. از روی محبت انسانی، لحظه‌ای با ما همراهی کن و مهربان باش.

هوش مصنوعی: هر شب نمی‌گویم که معشوقی هست که می‌تواند به وصل و دیدار من بیفزاید، اما همواره به خدا می‌گویم که گاهی نگاهی به ما بیندازد.

هوش مصنوعی: وقتی او را دیدم که قدش مانند سرو باغ به راستای زمین خم شده بود، احساس شرم کرد. به او گفتم چند لحظه سر را بالا بیاور و به جلو نگاه کن.

هوش مصنوعی: به درخت سربلند و زیبای باغ می‌گویم که اگر معشوق من روزی با وقار و زیبا در باغ قدم بزند، خود را فدای قامت خوش‌نما و جذاب او خواهم کرد.

هوش مصنوعی: به گل گفتم اگر تو هم زیبایی چهره دلدارم را ببینی، مثل بلبل هر لحظه از زیبایی او ستایش کن.

هوش مصنوعی: نرگس در باغ به خاطر زیبایی‌اش احساس شرم می‌کند و من به او می‌گویم که سرش را بالا بیاورد و غمگین نباشد، بلکه به چشمان زیبای معشوق نگاه کند.

هوش مصنوعی: ای دل، تا کی می‌خواهی در دنیا گشت و گذار کنی؟ به جای این سرگشتگی، به دلتنگی و تمایل خود توجه کن و جایی را پیدا کن که آرامش و شادی را در آغوش زلف محبوب بیابی.