شمارهٔ ۱۰۵۶

هوش مصنوعی: به خاطر تو تا زمانی که زنده هستم، در هر شرایطی به تو کمک می‌کنم و به تو وفادار خواهم ماند.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی از من دوری کنی، من از شدت اندوه و غم تو گریه می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر من از عشق تو بهره‌ای جز آزار و ذلت ندارم، عیبی ندارد که در این حال هم گوشه‌ای از درد را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: دل من به اسارت زلف‌های تو درآمده است و چون درمان این اسارت را در وجود تو می‌بینم، هر چه در توان دارم برای آزادی‌ام از این گرفتاری خواهم کرد.

هوش مصنوعی: چشم‌هایم از شدت گریه و اندوه به شدت خونین و پرخروش شده‌اند، به طوری که احساس می‌کنم دامنم از اشک‌های نابودکننده پر شده است.

هوش مصنوعی: اگر لبان تو را ببوسم، جانم را فدای آن لحظه خواهم کرد و از عمق جان، چیزی با ارزش‌تر برای تو می‌خرم.

هوش مصنوعی: تا وقتی که در سر من، وفای تو وجود دارد، هرگز نمی‌توانم به تو جفا کنم.

هوش مصنوعی: جانم به خاطر فکرهای دنیایی به لبم رسیده است، اما تو هیچ‌گاه نگو که یک شب برایت یاری می‌کنم.