شمارهٔ ۱۰۳۵

هوش مصنوعی: سالیان زیادی است که مانند یک پرگار سرگردان در دنیا می‌چرخم و در هر سمتی که می‌روم، به خاطر زیبایی‌ات در حسرت هستم.

هوش مصنوعی: هرچند که در مواجهه با غم جدایی ناتوان هستم، اما به خاطر عشق تو، جانم را می‌دهم هر اندازه که بتوانم.

هوش مصنوعی: از غم جدایی بسیار ناراحتم و از دردهایی که دارم می نالم. به حال من نگاه کن، چون بسیار ضعیف و تضعیف شده‌ام.

هوش مصنوعی: ای معشوق، برگرد و بر دل من نگاهی مهربانانه بینداز، زیرا من در دوری از چهره زیبایت به آستانه جان دادن رسیده‌ام.

هوش مصنوعی: روح و روان ما در این باغ زیبای امروز، مانند درختی است که در کنار جویبار، به زیبایی می‌روید و به خود می‌بالد.

هوش مصنوعی: گفتم که لحظه‌ای زیبایی و جوانی‌ام را در آغوش بگیرم، اما می‌دانم که باید از سرنوشت خود باخبر باشم و به این امید نباشم که همیشه خوشبخت خواهم بود.

هوش مصنوعی: ای عزیزان، فریاد بزنید که از درد جدایی، راز پنهان درونم از چشمانم آشکار شد.

هوش مصنوعی: وقتی که چشم و دل و جانم تو را می‌بیند، حرفی جز نام تو بر زبانم نمی‌آید و در دل همواره با یاد تو هستم.