بخش ۳۵۱ - راندن پیر، کوش را، و پشیمان شدن کوش

هوش مصنوعی: پس از شنیدن سخنان او، دلش گرفته شد. به سرعت سوار بر اسبش شد و با حالتی خجالت‌زده و ناامید بازگشت.

هوش مصنوعی: وقتی از آن جنگل زیبا راه را برید، فکر و ذهنش بسیار مشغول و آشفته شد.

هوش مصنوعی: اگر جایی آباد و پر رونق باشد، این مرد سالخورده هرگز چنین سخنان بی‌معنی و بی‌فایده‌ای نمی‌گوید.

هوش مصنوعی: واقعاً زمان زیادی تا رسیدن به اینجا باقی مانده و هر کسی برای رسیدن به هدفش باید زحمت بکشد.

هوش مصنوعی: او به خوبی می‌داند که در جایی که آبادانی وجود ندارد، هیچ‌کس نمی‌تواند راهنمایی کند.

هوش مصنوعی: اگر من از او فاصله بگیرم، این جدایی برای او ضرری نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: من نباید دوباره به این خانه برگردم، و نمی‌خواهم این راه را دوباره طی کنم.

هوش مصنوعی: اگر من در این جنگل به تهدیدی بیفتم، از اینکه از دست او هلاک شوم، نگران نیستم.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم از این مسیر عبور کنم چون در جنگل بیش از هر چیز دیگری خطر وجود دارد.

هوش مصنوعی: من تلاش می‌کنم هر تلاشی کنم تا مردی که پیر شده، بتواند از شر بدی‌هایم کمکم کند.

هوش مصنوعی: او پس از اینکه از راه برگشت و به در کاخ رسید، با آن پیر خردمند دلیری کرد.

هوش مصنوعی: وقتی صدا زد، او به بالای بام آمد و به او گفت: ای مرد نادان و دل‌تیره.

هوش مصنوعی: چرا هنگامی که به جایی رسیدی، دوباره به عقب بازگشتی؟ به راستی که تو باید آنجا را پیدا کنی و به آن تخت و مقام دست یابی.

هوش مصنوعی: به او گفت: ای مرد نیکوکار، به من کمک کن تا راهی را که باید بروم، نشانم دهی.

هوش مصنوعی: اگر تو به من کمک کنی و دستی به من بدهی، شاید از این وضعیت سخت و تاریک نجات پیدا کنم.