شمارهٔ ۸۱ - انتقاد از قمه‌زنان

ای قمه زن نادان که خودت را تا سر حد مرگ می‌زنی، حسین دیگر زنده نمی‌شود.

حسین را کشتند و پس از سال ها دیگر چیزی جز خاک از او باقی نمانده. خاک مقبره او هم محل رویش گیاهانی شده که آنها هم خوراک چرندگان شدند.

من هم موافقم که یزید با کشتن حسین، کار ناپسندی کرد. لعنت بر یزید بد کار باد.

اما دیگر این کتل و متل‌ها و این دسته‌های عزادارای خنده‌آور چیست؟! (کتل میله‌ای بلند و معمولاً چوبی است که در دسته‌های عزاداری توسط مردم یا در قدیم توسط اسب‌ها حمل می‌شود)

با این قمه‌هایی که توان بریدن ندارند، تخم چه کسی را میخواهی ببُری؟!

مگر تو سکینه هستی که می‌گویی: ((تا عمویم نیاید من آب نمی‌خواهم))؟! (قسمتی از اشعار مداحی ترکی)

شمر کجاست و تو که هستی که می‌گویی: (([حسین] بیا و من را در دست شمر نگذار))؟!

ای نرّه خر سبیل‌گنده، تو با این هیکل و قیافه‌ات، مثلاً زینب، خواهر حسینی؟!

با این هیکل و قیافه‌ات، خجالت نمی‌کشی که میان مردم مانند جنده‌ها رفتار میکنی؟!

دیدی که در جنگی که دو سال پیش رخ داد، چند میلیون نفر تکه و پاره شدند.

با این حال، چرخ روزگار چنان بی‌خیال است که انگار یک مو از موهای شرمگاهش هم کنده نشده.

اگر سیزده قرن پیش، هفتاد و دو نفر کشته شدند،

تو چرا امروز، پس از سیزده قرن از شدت ناراحتی ریش خود را می‌کَنی. ای کسی که لایق صد هزار بار مسخره شدن و خندیدنی.

با نفرین کردن کشنده توسط تو، کسی که کشته شده دوباره زنده می‌شود؟!

اگر حرفم را باور نداری، بیا یک شرط ببندیم.

برو صد روز دیگر هم مانند امروز سر و سینه‌ات را بکوب و بشکن.

هی بر سر و روی خودت گل بمال و بر تن خودت گُه بمال.

هی با قمه طوری به کله خودت بزن که تبر به کنده ضربه می‌زند.

طوری دو دستی به سر خودت بزن که پرنده بال می‌زند.

هی ناله و ضجه کن که: ((وای حسین کفن ندارد)). هی لباس پوسیده تنت را پاره‌تر کن.

اگر حسین زنده نشد، عن من به ریش تو، اگر زنده شد عن تو به ریش بنده.