شمارهٔ ۸۰ - آب حیات

آن پدر سوخته مثل آب حیات و مثل دانهٔ گیاه زندگی‌بخش است!

آن پدرسوخته مثل شکلات است: با وجود این که سیه‌چرده است لبش شیرین است.

آن پدرسوخته مثل توت هرات است که تا در دهان می‌گذاری از نرمی و خوشمزگی آب می‌شود.

آن پدرسوخته مثل کارهای نیکوست که به کردن آنها توصیه شده است!

آن پدرسوخته مثل خمس و زکات است که فقط به آدمهای فرومایه می‌رسد!

دل آن پدرسوخته مثل قلعهٔ کلات محکم است و نمی‌توان به درون آن راه پیدا کرد.

آن پدرسوخته مثل قوطی جوهر مرکب است: دهانش مثل قوطی جوهر تنگ است و کمرش هم مانند قوطی باریک است و دلش هم مثل دل قوطی جوهر سیاه است.

نامش احمد است اما مانند نام احمد که در دستور زبان عربی قابل صرف نیست از مهربانی روگردان است! این پدرسوخته دشمن دانشمندان دستورزبان (نحات = نحویون) است!

با وجود همهٔ ناراستی‌ها و بددلی‌هایش آن پدرسوخته خوش‌اداست.

با وجود این که اگر در جایگاه قافیه «لواط» را بیاورم با بقیهٔ قافیه‌های شعر -که باید به «ات» ختم شود- همخوانی ندارد باید این کار را بکنم و بگویم آن پدرسوخته منشأ لواط است!