شمارهٔ ۸۸ - در مدح خداوند زاده مسعود شاه گوید

هوش مصنوعی: چقدر زیبا و دلنشین است که تو این طراحی را با رنگ مشک سیاه به وجود آوردی و در عوض، چه نقصی و کدورتی در گوشه‌ی صورت ماه (که نماد زیبایی است) وجود دارد.

هوش مصنوعی: عهد تو شبیه گل تازه است که هر سال دوباره جوانه می‌زند و به مانند ماه نو که هر ماه ظاهر می‌شود، به طور مداوم تجدید می‌شود.

هوش مصنوعی: تو با نوشتن این خط، بهانه‌ای برای گناه خود فراهم کردی که بهترین و مقبول‌ترین بهانه‌ای است که می‌توانستی بیاوری.

هوش مصنوعی: بسیاری از دل باختگان هستند که تو با زیبایی‌ها و جذابیت‌هایشان، آنها را از مسیر خود منحرف کردی و دوباره به راه حقیقی بازگرداندی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زلف دل من باز نشود، تو بر لب چشمه خورشید، گیاهی را به ارمغان آوردی.

هوش مصنوعی: سایه‌ای بر روی زمین ایجاد شده که گمان می‌کنی ناشی از یک خط است؛ در حالی که سایه‌ای که می‌بینی در واقع از تابش خورشید بر آب چاه است.

هوش مصنوعی: صدای خطی که بر چهره‌ی معشوق می‌افتد، به گونه‌ای به دل امید می‌بخشد که از ناامیدی نجاتش می‌دهد و او را به یاد عشق و آهی که برایش داشته، می‌اندازد.

هوش مصنوعی: من گفتم که اگر زلف سیاه این‌طور باشد، حالا تو از سمت دو گونه‌ات دو شاهد آوردی.

هوش مصنوعی: دل مانند خطی از آزادی را یافت و پس از سفر، آن را به عنوان هدیه به خداوند تقدیم کرد.

هوش مصنوعی: شاه مسعود از افرادی بود که وقتی بر روی خانه و کاشانه‌اش دید که خوشبختی و امنیت به آنجا آمده است، با دلگرمی و محبت به او پناه آورد.

هوش مصنوعی: این برج، نشان از اوج خوشبختی و سعادت است، و این خورشید نمایانگر نیرویی است که به تو نور و روشنایی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: سرنوشت می‌داند که برای عروس خوشبختی، جوانان با لایق و پرکار به خدمت آمده‌اند.

هوش مصنوعی: تو که مانند پرنده‌ای خوشبخت و شاداب، به دنبال خوش‌شناسی و موفقیت هستی؛ با ذکاوت و زیرکی، سر خود را زیر کلاهِ محجوبت پنهان کرده‌ای.

هوش مصنوعی: وقتی که به دستورات و قوانین دین بازگردی و به آنها پایبند باشی، جامعه و سرزمینت نیز رونق و آبادی خواهد یافت.

هوش مصنوعی: تا زمانی که دنیا پر از ثروت و زیبایی شود، هیچ کس نمی‌تواند بگوید که تو به آن دست یافته‌ای.