شمارهٔ ۱۳

صبا باز هم گلستان را خوش‌عطر خواهد کرد، کجاست بلبل که با نوای خوش بسراید؟

چه شب‌ها که غمناک و از درد به در تو منتظر ماندم و در زدم باشد که خورشید وصال طلوع کند.

ای دل، از دوری یار گله مکن زیرا که بنای زندگی و عالم این‌گونه است که هم غم است و شادی و هم خار و گل.

شبی وصال سحرگاه را از بخت و اقبال خواسته‌ام که قصه سرانجام خود را با تو بگویم.

پس از این جایی نخواهم رفت چونکه کعبه را یافتم از بت‌پرستی روی می‌گردانم.

از موی پریشان تو، دلم فاش و رسوا شد. از مشک عجب نیست که پراکنده و افشاگر است.

همه در زیبایی تو مبهوت و حیران شده‌اند و تو از روی کبر و ناز به‌هیچ کس نگاه نمی‌کنی.

از بخت، امید رسیدن به قامت نیک و بلند تو را داشتم و از عمر، رسیدن به عطر زلف لطیف و دراز تو را.

دل‌آزردگی ما، چشم خصم را کور کند، تو رخ بر خاک نه ای حافظ و بر آر نماز.